Conflicten Teller nl

  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtsstrijd
  • Dit heeft nog niet geleid tot geweld of de spanningen gaan niet langer met geweld gepaard
  • Het conflict speelt nu, of niet langer dan een jaar geleden
  • Er is gewapende strijd om de macht over (een deel van) het land
  • Bij de strijd is minstens één regeringsleger en één andere gewapende groepering betrokken
  • Er is gewapende strijd geweest tussen gewapende groepen met meer dan 25 doden per jaar.
  • Er is nu geen grootschalige gewapende strijd meer, er is een vredesakkoord, staakt-het-vuren of het conflict is slapend
  • Er vallen (relatief) weinig doden door de strijd; minder dan 25 per jaar.
  • De oorzaken van het conflict zijn nog niet echt weggenomen.
  • Er kan opnieuw gewapende strijd uitbreken.
  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtstrijd.
  • Het conflict valt niet onder de bovenstaande 3 definities, maar is belangrijk genoeg om onder de aandacht te worden gebracht.
  • Bij dit conflict zijn filmpjes en/of teksten beschikbaar waarin de persoonlijke verhalen achter het conflict verteld worden.
  • KIik op de vertellerknop hierboven om de popup met de filmpjes te openen.

Aantal conflicten
in de wereld

Pakistan (Baluchistan)

Myrthe Toppen

Inleiding

In Pakistan spelen momenteel in een aantal regio’s conflicten, waarbij verschillende groeperingen onderling en tegen de Pakistaanse regering vechten. In de provincie Baluchistan speelt een conflict tussen verschillende etnische groeperingen en de Pakistaanse regering, hoofdzakelijk over de politieke machtsverdeling tussen deze provincie en de centrale overheid. In het Noordwesten van Pakistan vindt ook een conflict plaats, waarbij verschillende militaire groepen strijden voor invoering van Islamitisch recht in die regio. Grenzend aan Afghanistan, heeft dit conflict steeds meer een internationaal karakter aangenomen.

Edit
Delete
Betrokken partijen

Conflict in Baluchistan

- De Pakistaanse overheid: In het eerste conflict in Baluchistan (1974-1977) onder leiding van President Zulkifar Bhutto en het tweede conflict (vanaf 2004) eerst onder leiding van Generaal Musharraf en momenteel (vanaf 2008) door Asif Ali Zardari.

- De Baluchische nationalistische groepering BLA (Baluchistan Liberation Army)

- De Baluchische nationalistische groepering BLF (Baluchistan Liberation Front)

- De Baluchische nationalistische groepering Baluch Ittehad

- De Baluchische nationalistische groepering BRA (Baluchtistan Republican Army)




Conflict om politieke macht

- De Pakistaanse overheid

- MQM (Mohajir Quami Movement, Mohajir People’s Movement), tot 1995.

- TNSM (Tehreek-e-Nifaz-e-Shariat-e-Mohammadi), tot 2008.

- TTP (Tehrik-i-Taleban Pakistan).

Edit
Delete
Het conflict

Het moderne Pakistan werd gecreëerd in 1947, toen het, als voormalig onderdeel van de kolonie Brits-India, gescheiden werd van het huidige India om een aparte onafhankelijke staat te vormen. Oorspronkelijk bestond Pakistan uit een oostelijk en een westelijk deel, maar in 1971 heeft Oost Pakistan zich afgescheiden in een aparte staat, het huidige Bangladesh. Pakistan heeft een zwakke centrale staat, en sinds haar ontstaan hebben militaire en democratische regimes elkaar afgewisseld.


Momenteel zijn er twee conflicten binnen Pakistan aan de gang. Eén conflict gaat over de politieke status van de provincie Baluchistan. Hierin neemt een aantal groeperingen in Baluchistan het op tegen de centrale overheid. De claims en doelen van deze groeperingen variëren van het bereiken van meer autonomie tot het bereiken van onafhankelijkheid. Het andere voortschrijdende conflict is een strijd om de politieke macht in Pakistan. Dit conflict begon in 1990, en kent verschillende groepen met verschillende doelen die vechten om politieke macht. Een belangrijk punt waarover men strijdt, is onenigheid over het juridische systeem in Pakistan, en met name de rol van religie hierin.




Conflict in Baluchistan

De provincie Baluchistan is wat oppervlakte betreft de grootste provincie van Pakistan. Het neemt ongeveer 40% van het land in. Tegelijkertijd is het zeer dunbevolkt (minder dan 10% van de gehele bevolking woont er), en ook de minst ontwikkelde provincie van Pakistan. De provincie wordt bewoond door een aantal etnische groeperingen, waarvan de Baluchi-groep met ongeveer 55% van de bevolking de grootste is. Tussen 1974 en 1977 speelde zich een gewapend conflict af tussen Baluchische nationalisten en de centrale overheid. Aanleiding hiervoor was de opheffing van de Baluchische provinciale overheid door de centrale regering in 1974, geleid door Zulfikar Bhutto. Balochistan staat echter al sinds het ontstaan van Pakistan op gespannen voet met de nationale regering, vooral door kwesties gerelateerd aan haar provinciale autonomie. De Pakistaanse nationale regering oefent naar de mening van Baluchische nationalisten teveel controle uit over hun regio. De Baluchi zijn het niet eens met de exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen en winning van mineralen uit hun regio door de nationale regering, en voelen zich als groep verwaarloosd, onder andere omdat de overheid van Baluchistan gedomineerd wordt door andere, niet-lokale etnische groepen, zoals de Punjabis en de Bengalis. Onvrede wordt bovendien gevoed door het positioneren van een groot aantal troepen in de regio door de Pakistaanse regering. 


In 1974 begon het gewapend conflict, dat tot 1977 zou duren. Het conflict nam de vorm aan van een guerrilla strijd, waarin een aantal redelijk onafhankelijke militaire groeperingen streden tegen de centrale overheid. Het vechten vond plaats verspreid over een groot deel van Baluchistan, maar de grootste gevechten vonden plaats in de Marri-hugti, de Sarawan en de Jhalawan streken. In 1977 werd een staakt-het-vuren bereikt. De Baluchi hadden een aantal grote verliezen geleden en bovendien werd President Bhutto afgezet, wat als een overwinning ervaren werd. De nieuwe president, Zia ul-Haq, initieerde een aantal vredesbesprekingen om een wapenstilstand te bereiken. Een belangrijke toezegging van de President was het verlenen van grootschalige amnesty aan verscheidene Baluchi leiders. Met dit staakt-het-vuren was echter niet het Baluchische nationalisme verdwenen, noch waren alle onderliggende oorzaken van het conflict aangepakt. 


Onder Generaal Musharraf, wie van 1999 tot 2008 Pakistan leidde, verslechterde de situatie in Baluchistan. In de jaren 2000 kwam het Baluchische nationalisme weer aan de oppervlakte, en vanaf 2004 kan men weer spreken van een conflictstatus in Baluchistan. Geweld speelt zich nu af tussen verschillende groepen, veelal verdeeld langs etnische of sektarische lijnen. Onderscheid tussen drie verschillende soorten groeperingen kan gemaakt worden. Allereerst vechten verschillende Baluchische nationalistische, militante groeperingen tegen de overheid en andere minderheden in Baluchistan. Ten tweede vechten nu ook militante Islamitische Sunni tegen Islamitische Shi’i en ten derde vechten Islamitische groeperingen tegen hen die naar hun mening niet de juiste interpretatie van de Islam volgen. Belangrijke Balochische nationalistische groepen zijn de BLA (Baluchistan Liberation Army), welke vecht voor een onafhankelijk Baluchistan en de BLF (Baluch Liberation Front), welke vaak gezamenlijk acties uitvoerden. Deze groepen werden gedomineerd door leden van de Marri en Bugti stammen. Hiernaast voegden in 2003 een aantal nationalistische groepen zich samen tot de Baluch Ittehad (Baluch Eenheid). Deze groep stelde zich aanvankelijk vreedzaam op, en begon besprekingen met de overheid om een aantal problemen aan te pakken. In 2005 ontstond echter ophef over een vermeende verkrachting van een vrouwelijke dokter door het Pakistaanse leger, zodat ook deze groep meer en meer geweld inzette als strijdmiddel. Dit zou van korte duur blijken: in 2006 werd ze al verslagen. In 2007, ten slotte, maakte nog een nieuwe groep zich bekend, de BRA (Baluchistan Republican Army). Ook deze groep streeft naar een onafhankelijk Baluchistan. Human Right Watch rapporteerde dat in 2010 etnisch en sektarisch geweld escaleerde in Balochistan, en dan vooral in Quetta. Geweld gericht tegen overheidsdoelwitten, zoals troepen, overheidsinstanties en infrastructuur, vond plaats, maar ook burgers werden slachtoffer van het geweld tussen de verschillende militante organisaties. 






Strijd om politieke macht en erkenning

In het conflict om politieke macht en erkenning in Pakistan speelt een aantal verschillende punten, en is door de jaren heen het zwaartepunt van de strijd verschoven. Waar het conflict oorspronkelijk vooral ging om de (politieke) rechten van de Mohajir minderheid, werd later hoofdzakelijk gevochten uit onenigheid over het juridische systeem in Pakistan. We kunnen een grof onderscheid maken in twee fases van dit conflict. Ten eerste de ‘Mohajir fase’, welke loopt van 1990 tot 1997, en ten tweede de ‘TNSM/TTP fase’, welke loopt vanaf 2007 en momenteel nog steeds gaande is.


Toen in 1947 Pakistan en India van elkaar gescheiden werden, zijn veel Urdu-sprekende mensen uit India naar Pakistan gevlucht. Een groot aantal heeft zich in de Sindh Provincie gevestigd, en worden de Mohajir genoemd. In de jaren ’80 ontstonden spanningen tussen de Mohajir en andere etnische groepen, en werd een beweging opgericht, de MQM (Mohajir Quami Movement, Mohajir People’s Movement) die zich inzette voor een betere positie van de Mohajir. De beweging wilde politieke hervormingen bewerkstelligen en meer politieke rechten voor de Mohajir. Zo wilde ze dat de Mohajir erkend zou worden als een aparte etnische groepering en dat er een proportionele representatie zou komen van de Mohajir in de Pakistaanse nationale en provinciale parlementen. Met de opkomst van de MQM, midden jaren ’80, vonden ook her en der gevechten plaats. Vanaf 1990 was er echter sprake van een conflict toen er toen 25 doden waren gevallen bij gevechten tussen de MQM en de overheid. Vooral in het stedelijke gebied Karachi verslechterde de veiligheidssituatie snel, met een toenemend aantal straatgevechten en rellen. De politie bestreed het uitbreken van geweld met de harde hand. In 1994 escaleerde het geweld, wat geleid heeft tot groot militair ingrijpen van de regering. Hierdoor werd de MQM erg verzwakt, en veranderde ze haar strategie door de gewapende campagne te beperken, en zich op vreedzame wijze te manifesteren. Een zwaardere druk van de Verenigde Staten om een politieke oplossing te vinden en een verzoenende houding van de Pakistaanse regering hebben ook bijgedragen aan deze veranderde strategie. Zo heeft de Pakistaanse overheid een aantal beschuldigingen van de MQM, over het excessief gebruiken van geweld, erkend, en beloofd een onderzoek te zullen instellen naar mensenrechtenschendingen door de overheid. In 1997 heeft de MQM deelgenomen aan verkiezingen, en een plaats in de coalitie gewonnen.


In 2007 laaide opnieuw geweld op in Pakistan, nu vooral over de legitimiteit van de centrale overheid en het juridisch systeem van Pakistan. De rol van religie in de Pakistaanse wetgeving is al lang een omstreden punt, waarbij een aantal groepen streeft naar wetgeving gebaseerd op het Islamitisch recht, de Sharia, terwijl nu seculiere wetgeving gehanteerd wordt. Dit conflict speelt zich hoofdzakelijk af in een aantal gebieden grenzend aan Afghanistan, zoals de North West Frontier Province (NWFP), de FATA (Federally Administered Tribal Areas) en de Swat-vallei, waar een aantal groeperingen zich in de jaren 2000 in meerdere mate militant opgesteld heeft. Aanvankelijk speelde de TNSM (Tehreek-e-Nifaz-e-Shariat-e-Mohammadi) een grote rol in dit conflict, nu zijn dit de TTP (Tehrik-i-Taleban Pakistan) en een aantal kleinere, verwante groeperingen. De TSNM werd in 1989 opgericht, met als doel invoering van Sharia-wetgeving in de Malakand-regio van het Noordwesten van Pakistan. Nadat in 2001 de toenmalige leider gevangen werd genomen, nam Maulana Fazlullah het over, die zich militanter opstelde dan zijn voorganger. In 2007 begon de TSNM met het aanvallen van overheidsinstellingen en andere overheidsdoelwitten. In de Swat-vallei slaagde de groep erin de overheid te verdrijven, en nam ze tijdelijk de macht over. Hetzelfde jaar nog echter herwon de overheid, door middel van een groot tegenoffensief, controle over deze streek. De TSNM trok zich terug, en binnen de organisatie vond een scheiding plaats. Fazlullah met een meer militantere fractie scheidde zich af en voegde zich bij de TTP. De resterende TSNM zette haar activiteiten om invoering van de Sharia te bereiken op vreedzame manier voort, terwijl de TTP de gewapende strijd continueerde. Hoewel de centrale overheid in 2009 via de TSNM vrede probeerde te bereiken door invoering van Sharia-wetgeving in de Swat-vallei toe te staan, vinden tot op de dag van vandaag gevechten plaats in deze regio. 


Wat bovendien aan dit conflict bijdraagt, is dat ze verstrengeld is geraakt met een ander transnationaal conflict, namelijk dat van de Verenigde Staten tegen al-Qaeda en de Afghaanse Taliban. De Pakistaanse regering stelt zich in dit conflict als bondgenoot van de VS op, terwijl de TTP zich juist schaart aan de kant van al-Qaeda en de Taliban. Het stationeren van veel veiligheidstroepen door de Pakistaanse regering in de regio heeft geleid tot onvrede onder tribale leiders, van wie velen zich bij de TTP of aanverwante groeperingen hebben aangesloten. De TTP heeft zich de afgelopen jaren meer en meer gemanifesteerd als meer dan slechts een lokale groepering, onder andere door het uitvoeren van terroristische aanslagen in grote stedelijke gebieden. Ze heeft in 2010 zelfs een poging gedaan tot een bomaanslag op Times Square in New York. Bovendien begeeft ze zich, onder andere door het openstellen van trainingskampen en militaire bases, in een groter netwerk van militante (islamitische) groepering die strijden tegen westerse invloed in zuid Azië. Naast de strijd tussen de TTP en de Pakistaanse overheid over invoering van Islamitisch recht, is de TTP dus in steeds meerdere mate betrokken geraakt bij een grotere en complexere strijd. Ze is hierdoor ook onderdeel geworden van de War-On-Terror van de Verenigde Staten, en doelwit van Amerikaanse aanvallen, hoofdzakelijk in de vorm van Drone Attacks. 



Stand van zaken november 2011

In Baluchistan vindt nog steeds geweld plaats tussen de verschillende groepen en tegen de Pakistaanse centrale overheid. In de eerste drie maanden van 2011 hebben Baluchische groeperingen een serie aanvallen uitgevoerd op gasleidingen, spoorwegen, elektriciteitsnetwerken en overheidsgebouwen.


Ook in het Noordwesten van Pakistan is het conflict niet beëindigd. Deze regio vormt nog steeds de plaats waar een nationale strijd over het juridisch systeem in Pakistan en een transnationale strijd samenkomen. De grote overstromingen in 2010 in Pakistan hebben deze regio, vooral de Khyber Pakhtunkhwa (PK) streek, hard geraakt, wat leidde tot een tijdelijke afname van geweld. De TTP lijkt voordeel geslagen te hebben uit deze natuurramp door steun bij de bevolking te winnen door het aanbieden van hulp.



Cijfers

Als gevolg van de conflicten in Pakistan moeten veel mensen gedwongen verhuizen. Geschat wordt dat in 2009 in de FATA-gebieden en de Kyber-Pakhtunkhwa provincie zo’n drie miljoen mensen gedwongen werden te verhuizen.


Hoewel schattingen over dodenaantallen uiteenlopen, lijkt het erop dat sinds 2005 het aantal slachtoffers per jaar bij het conflict in Baluchistan opgelopen is. Voor 2005 werd geschat dat er zo’n 50 doden per jaar vielen, terwijl er tussen 2005 en 2010 gemiddeld rond de 100 mensen per jaar overleden zijn als gevolg van het conflict. Deze aantallen liggen nog veel hoger bij het conflict tussen de Pakistaanse overheid en de TTP. De afgelopen drie jaar zijn bij dit conflict rond de 12.000 mensen overleden.


Edit
Delete
Betrokkenheid vrouwen en kinderen bij het conflict

In Baluchistan lijden kinderen zwaar onder het voortdurende conflict, vooral omdat veel aanvallen zich richten op scholen en leraren.


Door armoede, corruptie, een slecht functionerende overheid, maar ook door direct geweld van het conflict krijgen jongeren in Baluchistan de slechtste educatie van Pakistan. Slechts 32% van de jongeren boven tien jaar heeft het basisonderwijs afgemaakt, en op veertienjarige leeftijd zit slechts 15% van de jongens en 8% van de meisjes nog op school. Ook vrouwen zijn slachtoffer van de conflicten in Pakistan. Pakistan is een traditionele samenleving, waarin mannen meer mogelijkheden hebben dan vrouwen. Religie speelt een belangrijke rol in Pakistan, en volgens bepaalde interpretaties van de Islam, die bijvoorbeeld de TTP voorstaat, genieten vrouwen een positie die wij als onderschikt zouden beoordelen. Vrouwen werken minder dan mannen, en analfabetisme ligt hoger onder vrouwen dan onder mannen.


Edit
Delete
Vredesproces en wederopbouw
De Pakistaanse overheid heeft maatregelen genomen om zich te verzoeken met Baluchistan. Er zijn ook verschillende vredesorganisaties actief in Pakistan.

Conflict in Baluchistan

In december 2009 heeft de Pakistaanse overheid een pakket van politieke, economische, administratieve en constitutionele hervormingen gepresenteerd om zich met de Baluchische provincie te verzoenen. Met deze hervormingen zou de provinciale overheid in Baluchistan meer bevoegdheden krijgen, en zouden maatregelen genomen worden om de economische situatie in Baluchistan te verbeteren. Zo heeft ze in 2010 140 miljoen dollar vrijgegeven aan de Balochische overheid voor de winning uit natuurlijke hulpbronnen, en bovendien een groot budget aangekondigd voor de provincie. Toch konden deze hervormingen wantrouwen onder de Balochi jegens de Pakistaanse overheid niet wegnemen, en hebben verschillende nationalistische leiders het pakket geweigerd.

Vredesorganisaties

Sustainable Peace And Development Organization: Deze organisatie bevindt zich in Pakistan en is een non-gouvermentele, non-profit organisatie, die streeft naar vrede en democratie in Pakistan. Dit doet zij op verschillende manieren, bijvoorbeeld door het versterken van de civil society in Pakistan. Zo begon in Februari 2011 een programma waarin SPADO een dialoog faciliteerde tussen de ‘gewone’ bevolking van Pakistan (in de grensregio met Afghanistan) en beleidsmakers. Hierbij werden ook onder andere journalisten, academici en religieuze leiders uitgenodigd om te praten over mogelijkheden tot vrede.


IKV Pax Christi: IKV Pax Christi is in Pakistan werkzaam, er probeert de democratie in Pakistan te versterken. Dit doet zij onder andere door het benaderen van academici, juristen, diplomaten en media die onafhankelijke rechtspraak nastreven. Ook verzet IKV Pak Christi zich tegen het bezit van nucleaire wapens.


Oxfam Novib: Sinds de overstromingen in 2010, die vooral de provincies Sindh en Baluchistan er stroffen, biedt Oxfam Novib hulp aan Pakistan. Dit bestaat vooral uit het bieden van noodhulp, zoals het aanbieden van voedsel, drinken, woonvoorzieningen en sanitaire voorzieningen. Hierbij werkt Oxfam Nobib samen met lokale organisaties.



SOS Kinderdorpen: Ook SOS Kinderdorpen heeft noodhulp geboden aan Pakistan na de zware overstromingen in 2010, bijvoorbeeld door voedselpakketten aan te bieden.

Edit
Delete
Links en downloads
Hier vind je links naar artikelen en websites over dit conflict.


Media

NRC Handelsblad                                                                                                                    Nieuwsthema’s – Afghanistan en Pakistan:                                                                           http://www.nrc.nl/nieuwsthema/Afghanistan_en_Pakistan/

Volkskrant            

Achtergrond Buitenland – Pakistan:                                                                              http://www.volkskrant.nl/achtergrond/buitenland/pakistan/

BBC Pakistan Conflict Map (Engelstalig):                                                                                                  http://news.bbc.co.uk/2/hi/south_asia/8046577.stm

Al-Jazeera (Engelstalig):                                                                                                             http://english.aljazeera.net/news/asia/2011/10/201110297859607972.html


Videos

CNN (Engelstalig filmpje):                                                                                                           http://www.youtube.com/watch?v=fBJDEdXSxcU&feature=related


Rapporten

Human Rights Report, ‘Their Future is at Stake’, 13 december 2010

Human Rights Report, ‘We Can Torture, Kill, or Keep you for Years’, 28 juli 2011

Human Security Report Project

Pakistan Conflict Monitor (Engelstalig):                                                          http://www.pakistanconflictmonitor.org/

Uppsala Conflcit Data Programme:                                                                                              http://www.pcr.uu.se/research/UCDP/