Conflicten Teller nl

  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtsstrijd
  • Dit heeft nog niet geleid tot geweld of de spanningen gaan niet langer met geweld gepaard
  • Het conflict speelt nu, of niet langer dan een jaar geleden
  • Er is gewapende strijd om de macht over (een deel van) het land
  • Bij de strijd is minstens één regeringsleger en één andere gewapende groepering betrokken
  • Er is gewapende strijd geweest tussen gewapende groepen met meer dan 25 doden per jaar.
  • Er is nu geen grootschalige gewapende strijd meer, er is een vredesakkoord, staakt-het-vuren of het conflict is slapend
  • Er vallen (relatief) weinig doden door de strijd; minder dan 25 per jaar.
  • De oorzaken van het conflict zijn nog niet echt weggenomen.
  • Er kan opnieuw gewapende strijd uitbreken.
  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtstrijd.
  • Het conflict valt niet onder de bovenstaande 3 definities, maar is belangrijk genoeg om onder de aandacht te worden gebracht.
  • Bij dit conflict zijn filmpjes en/of teksten beschikbaar waarin de persoonlijke verhalen achter het conflict verteld worden.
  • KIik op de vertellerknop hierboven om de popup met de filmpjes te openen.

Aantal conflicten
in de wereld

Libanon

Oktober 2012 | Ester van den Berg

Inleiding

Libanon is een land dat gekenmerkt wordt door tegenstrijdigheden en spanningen. Het lijdt onder de invloeden van regionale en internationale machten en van interne politieke conflicten. De 15-jarige burgeroorlog heeft de bloeiende economie in het land stopgezet en de huidige spanningen als gevolg van het Bijzonder Tribunaal voor Libanon en het conflict in buurland Syrië zorgen voor angst onder de Libanezen dat er een nieuwe burgeroorlog uitbreekt. Dit risico is toegenomen nadat het hoofd van de intelligentiedienst Wissam Al-Hassan gedood werd tijdens een explosie op 19 oktober 2012. Protesten zijn nu uitgebarsten met de eis dat premier Nijab Mikati zijn ontslag moet indienen.

Edit
Delete
Chronologie van het conflict
Onder dit kopje vind je data die belangrijk waren in dit conflict. Je kunt zo bijvoorbeeld snel zien in welk jaar opstanden plaatsvonden, of juist vredesverdragen werden ondertekend. 


22 november 1943: Onafhankelijkheid van het Franse mandaat over Libanon, National Pact


1975: Begin van de burgeroorlog


1976: Syrië valt Libanon binnen


6 juni 1982: Israël valt Libanon binnen met als doel de PLO aan te vallen


15 januari 1985: Terugtrekking Israël


16 februari 1985: Oprichting verzetspartij Hezbollah


Oktober 1989: Ta’if vredesakkoord


1990: Een nieuwe amnestiewet werd doorgevoerd, waardoor alle politieke misdrijven vóór de inwerktreding van deze wet worden vergeven. Met uitzondering van Hezbollah en het Zuid- Libanese leger (SLA) worden alle partijen ontbonden.


1990: Eind van de burgeroorlog


2 sept. 2004:         Verenigde Naties veiligheidsraadresolutie 1559 voor de ontwapening van alle Libanese milities. Met uitzondering van Hezbollah legden alle milities hun wapens neer.


14 februari 2005: Autobom doodt premier Rafiq Hariri


2005: Start Cedar Revolutie, terugtrekking Syrië


Mei/juni 2005: Eerste verkiezingen na burgeroorlog zonder Syrische occupatie. De zoon van Rafiq Hariri wint.


12 juli 2006: 34-daags conflict tussen Hezbollah en Israël


14 augustus 2006: Verenigde Naties veiligheidsraadresolutie 1701

 2007: Nahr El-Bared conflict tussen Libanese leger en Fatah al-Islam


November 2007: Politiek vacuüm nadat er geen consensus gevormd kon worden over de opvolging van president Emile Lahud


Mei 2008: Nieuwe regering onder leiding van president Michel Sulayman


2008: Conflict tussen Amal en Hezbollah tegen de regering


2009: Bij de parlementsverkiezingen wint de zoon van Rafiq Hariri weer, maar het kost lange tijd voordat een kabinet wordt gevormd


Februari 2011: Val regering


19 oktober 2012: Autobom doodt hoofd intelligentiedienst Wissam Al-Hassan

Edit
Delete
Betrokken actoren
In een conflict zijn altijd meerdere actoren (partijen) betrokken. Dit kunnen organisaties zijn als politieke partijen, regeringen van landen, rebellengroepen of internationale organisaties zoals de Verenigde Naties. Hieronder staan de verschillende actoren van het conflict in Libanon en hun standpunten kort beschreven. 

Nationaal niveau

Achttien officieel erkende confessionele groepen
o.a Soennieten, Sjiieten, Druzen, Alawieten, Joden, christelijke Maronieten en vele andere christelijke stromingen.

Maart 14 Coalitie
o.a. Mustaqbal, Libanese Forces en Kataeb Partij. Na de val van de regering in 2011, is de 14 maart coalitie op dit moment de oppositie.

Palestijnen 
o.l.v. Organisatie ter Bevrijding van Palestina (PLO) en Fatah

Maart 8 Coalitie
o.a. Amal, Hezbollah, Free Patriotic Movement, Sociaal Nationalistische Partij en Progressieve Socialistische Partij. Na de val van de regering in 2011, leidt de 8 maart coalitie op dit moment het land.

Lebanese Armed Forces
Het officiële Libanese leger (LAF) en het enige non-sektarische nationaal instituut. De Verenigde Naties veiligheidsresolutie1559 eiste de ontbinding van politieke partijen en gaf de LAF meer macht.   

Internationaal niveau

Syrië
Buurland ten noorden en oosten van Libanon. Van 1976 tot 2005 was Syrië lijfelijk aanwezig in het buurland Libanon. Tijdens de Cedar Revolutie vonden er grote protesten plaats tegen de Syrisch occupatie. Het vertrek van de Syriërs betekende niet dat hun invloed in Libanon verdween. De huidige politieke partijen in Libanon hebben een sterke pro-Syrische of juist anti-Syrisch voorkeur. In 2011 vaardigde het Libanon Tribunaal in Nederland arrestatiebevelen uit voor vier Hezbollah leden, vanwege hun rol in de moord op oud premier Rafiq Hariri in 2005. Syrië heeft toen aangegeven geen verdachten uit te zullen leveren. Syrië steunt de Libanese partij Hezbollah.

Israël
De relatie tussen Libanon en hun zuidelijke buurland Israël is zeer moeizaam. Officieel zijn ze nog in staat van oorlog. Israël bezette Libanon tussen 1982 en 1985 en heeft nog steeds een stuk in het zuiden van Libanon in handen. Hezbollah, die nu in de regering zit, ontvoerde in 2006 Israëlische soldaten, wat de aanleiding was voor de 34-daagse oorlog tussen Israël en Libanon.

Saoedi-Arabië
Libanon en Saoedi-Arabië hebben een sterke, bilaterale band vanwege een lange geschiedenis met handel en toerisme. De Saoedi koning speelde een belangrijke rol bij het vredesakkoord om de burgeroorlog in Libanon te eindigen. Dit werd vastgelegd onder leiding van de Arabisch Liga in Ta’if, een stad in Saoedi-Arabië.   Internationaal

UNIFIL 
UNIFIL (United Nations Interim Force In Libanon) is opgericht door de Verenigde Naties volgens de veiligheidsraad resolutie 425 en 426 in maart 1978. Het mandaat was om Israël’s terugtrekking uit zuid-Libanon te bevestigen, internationale vrede en veiligheid te brengen en autoriteit van Libanese regering te versterken. Dit mandaat moest twee keer herzien worden toen Israël in 1982 een groter deel van Libanon bezette en in 2000 toen Israël zich terug trok tot het zuiden van Libanon.

De Verenigde Staten van Amerika
Amerika steunde Libanon tijdens de burgeroorlog door in totaal 400 miljoen dollar aan hulp te geven. Dit stopte tijdens het 2006 conflict, waarin Amerika Israël steunde.

Frankrijk
Na de eerste wereldoorlog werden Libanon en Syrië toegewezen als een Frans mandaatgebied in 1919, wat het einde betekende voor het Ottomaans rijk. Na Libanon’s onafhankelijkheid, onderhield het vriendelijke relaties met Frankrijk. De Franse taal wordt nog veel gesproken in Libanon.

Libanese diaspora
Libanon is een land met een totale oppervlakte van ongeveer een kwart van Nederland en het heeft vier miljoen inwoners terwijl er bijna 10 miljoen Libanezen verspreid zijn in de rest van de wereld. Leden van de diaspora sturen regelmatig geld naar het thuisland, dat lijdt onder een publieke schuld van ongeveer 162 procent van het bruto binnenlands product. 

Edit
Delete
Dieperliggende oorzaken
De dieperliggende oorzaken zijn oorzaken die op politiek, economisch, sociaal en religieus vlak spelen in een land. Hieronder wordt beschreven wat de verschillende actoren van die oorzaken vinden, en hoe die een rol spelen in het conflict in Libanon. 

Politiek en religie

 

Na de eerste wereldoorlog werden Libanon en Syrië toegewezen als een Frans mandaatgebied in 1919. De moslim bevolking verwierp het mandaat en eisten een onafhankelijke Arabische staat. Een reeks van hervormingen werden voorgesteld door de Fransen om de achtergestelde moslims te kalmeren, maar de spanningen tussen hen en de bevoorrechte christelijke maronieten bleven groeien. De nieuwe grondwet transformeerde Libanon tot de Republiek Libanon in 1926 en wees de voorgestelde hervormingen af. In plaats daarvan werd het confessionalisme (ta’iyfiyya) als ideologie vastgelegd. In principe betekent dit dat religie binnen de politiek uitgevoerd kan worden met een verschillende aantal parlementaire zetels voor de diverse confessionele (religieuze/ sektarische) groepen.

 

Terwijl de christenen zich zorgen maakten over een annexatie door Syrië, maakten de moslims zich zorgen over de christelijke dominantie. Beiden vroegen hulp aan de Fransen wat leidde tot de erkenning van Libanon als een onafhankelijke staat, maar met sterke banden met Frankrijk. Een gezamenlijke christelijke en islamitische opstand slaagde erin om het Frans mandaat definitief te beëindigen en Libanon als een onafhankelijk staat te verklaren in 1943 met een verminderde Franse invloed. Het nieuwe onafhankelijke Libanon werd bestuurd door een maronitische president, een soennitische premier en een sjiitische voorzitter van het parlement, zoals vastgesteld in het Nationale Pact, die nog steeds intact is vandaag de dag. Het Nationale Pact kan het beste gezien worden als een bevestiging van de politieke garanties voor de christenen in ruil voor de erkenning van de politieke beloften aan de moslims. De onvrede laaide weer op vanwege de ongelijke verdeling van de institutionele macht. De demografische balans begon om te slaan in het voordeel van de moslims, die hun aandeel wilden opeisen.

 

In 1958 dreigde er een oorlog uit te breken tussen de maronieten en moslims dat door een Amerikaanse interventie werd tegengehouden. Daarbovenop kwamen er in 1967 tijdens de Zesdaagse oorlog nog meer Palestijnse vluchtelingen het land binnen. Onder leiding van de PLO voerden zij vanuit het zuiden guerrilla aanvallen tegen Israël uit. De militarisering van de Palestijnse vluchtelingen, leidde tot een wapenwedloop tussen de verschillende Libanese politieke facties, die zelf gemilitariseerd raakten. Uiteindelijk zorgde een incident in 1975 voor de start van de Libanese burgeroorlog. In een Christelijke buurt werden 26 Palestijnen gedood. Dit incident verdiepte scheidingslijnen tussen de verschillende partijen en mondde uit tot een bloedige burgeroorlog die tot 1990 zou duren. In 1973 verklaarde de Syrische dictator Hafez Assad al zijn intentie om Libanon te annexeren vanwege de bloeiende economische situatie daar, maar de burgeroorlog gaf hem een legitieme reden om in te grijpen. In 1976 bezette Syrië Libanon om daar te blijven tot 2005. Bovendien drong Israël ook Libanon binnen in 1982 om de PLO uit te zetten. Hezbollah, een sjiitische partij gesponsord door Iran, creëerde in de tussentijd een verzetscultuur en hun eigen militaire bolwerk in zuid Libanon om zich tegen Israël te verzetten. Ook al trok Israël zich grotendeels uit Libanon in 1985, Syrië bleef door vechten.

 

Tijdens de burgeroorlog werd de infrastructuur van Libanon volledig vernietigd en de verschillende religieuze groeperingen verloren hun vertrouwen in elkaar. Er ontstond een politieke crisis tussen de Libanese Nationale Beweging (LNM) o.l.v. de druzische leider Kamal Junblatt, gevormd door een aantal nationalistische en linkse politieke partijen en organisaties in 1976, en de conservatieve krachten o.l.v. Pierre Gemayel van de overwegend christelijke Kata'ib (Falange) Partij die het ander blok vormde, het Libanese Front. Terwijl de LNM zich allieerde met de PLO was het Libanese front tegen de Syrische aanwezigheid en de Palestijnse vluchtelingen in Libanon. Junblatt werd uiteindelijk vermoord en werd opgevolgd door zijn zoon Walid, die nu leider is van de progressieve socialistische partij. De zoon van Pierre, Bachir werd vermoord en zijn tweede zoon, Amine werd uiteindelijk president. Bovendien was Libanon een broeinest van terroristische activiteit en politieke moorden die het openbare leven lamlegden. In 1976 werden er duizenden Palestijnen vermoord in het Palestijnse vluchtelingenkamp Tel al-Zaatar in het gebied wat onder gezag stond van Generaal Michel Aoun, huidig partijleider van de Free Patriotic Movement. Na de moord op Bachir, veroorzaakten de Libanese forces de Sabra en Shatilla slachtpartij in 1982.

Pas in 1990 werd er een eind gemaakt aan de 15-jarige burgeroorlog door het Taif akkoord. Het reguleerde de speciale betrekkingen tussen Libanon en Syrië en creëerde een kader voor de volledige terugtrekking van Syrië. De overeenkomst herstructureerde het politieke systeem in Libanon door een deel van de macht weg te nemen van de Maronitische gemeenschap aan de moslims. Bovendien eiste het de ontwapening van alle nationale en niet-nationale milities. Terwijl alle groeperingen zich ontwapenden, kreeg Hezbollah de toestemming om als enige gewapende groep het verzet tegen Israël voort te zetten, dat een onbewoond stuk grond, de Shebaa boerderijen tot op heden nog in handen heeft. Dit stuk land wordt internationaal erkend als Libanees grondgebied. Het duurde uiteindelijk nog 15 jaar voordat Syrië zich terugtrok uit Libanon.

 

Terwijl de christenen, de druzen en later de soennieten tegen de Syrische occupatie waren, vond Hezbollah steun in de Syrische aanwezigheid. Tegelijkertijd verklaarde de Verenigde Staten het land Syrië als het As van het Kwaad en werd er gelobbyd. Er werd een nieuwe V.N. resolutie uitgevaardigd dat Israël en Syrië aanmoedigde om Libanon te verlaten en hun invloed op de Libanese politiek stop te zetten. Terwijl Israël zich terug trok in 2000 volgens de 425 resolutie van 1978, bleef Syrië zijn invloed uitoefenen in Libanon. Politieke spanningen in Libanon liepen hoog op toen in 2004 de Verenigde Staten, Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk een duidelijk standpunt innamen tegen de Syrische invloed op Libanon. Dit gebeurde nadat Syrië de termijn van de maronitische president Emile Lahud, een belangrijke bondgenoot van Syrië, verlengde door de grondwet te wijzigen. Een van de grootste tegenstanders tegen deze wijzigingen en de Syrische invloed in het algemeen was de soennitische premier en zakenman Rafiq Hariri.

Economie

 

Voor de oorlog was Libanon een welvarend land, wat rijk was geworden door handel en toerisme. Het werd wel het “Parijs van het Midden-Oosten” genoemd. Het profiteerde veel van de economisch boycotten op Israël door de Arabische wereld, maar tegelijkertijd zorgde dit ook voor meer sociale en politieke instabiliteit door regionale spanningen en Palestijnse vluchtelingen. Door de burgeroorlog heeft Libanon een enorme staatsschuld opgebouwd. Door de constante regionale en nationale politieke spanningen, kunnen ze dit niet snel wegwerken. Bovendien zijn er grote verschillen tussen arm en rijk die niet snel opgelost zullen worden met het huidige regeringsbeleid. De belastingen die de rijken betalen is hetzelfde bedrag als dat de armen betalen. Een van de grootste inkomen komt van toeristen uit de Arabisch landen. In de zomer is Libanon met zijn ligging aan de Middellandse zee, milde temperaturen, grote winkelcentra en een zeer bruisende uitgaansleven, een paradijs voor mensen uit Saoedi-Arabië, Bahrein, Oman en Qatar. Vele wegen, bruggen en bedrijven worden nu opgebouwd in Libanon door investeringen van deze landen. Aan de andere kant blijft het land stilstaan door corruptie en politieke wantrouwen. Zaken zoals elektriciteit, drinkwater en internet zijn nog steeds niet 24 uur per dag beschikbaar. 

Edit
Delete
Verloop van het conflict
Naast de dieperliggende oorzaken, die hierboven beschreven staan, zijn er ook ontwikkelingen die het conflict op korte of lange termijn beïnvloeden. Hiermee worden gebeurtenissen uit een conflict bedoeld, zoals opstanden en vredesonderhandelingen. 

Politieke spanningen

 

De druk op Syrië om Libanon te verlaten, groeide ook onder de Libanese bevolking, wat de relatieve stabiliteit na de burgeroorlog ook onder druk zette. Het groeiende verzet tegen Syrië werd beantwoord met een vlaag van bomaanslagen tussen 2005 en 2008 op de Libanese bevolking, met de moord op Rafiq Hariri als het hoogtepunt op 14 februari 2005. Deze gebeurtenis startte de zogenaamde Cederrevolutie wat leidde tot enorme demonstraties met als voornaamste doel de terugtrekking van de Syrische troepen en het beëindigen van de Syrische invloed. Op 8 maart demonstreerde een pro-Syrische coalitie van Hezbollah, Amal, Syrisch Sociaal Nationalistische Partij en andere kleinere Christelijke en Druzische partijen tegen de Amerikaanse en Israëlische bemoeiing en loofden Syrië. Als reactie hierop werd de grootste demonstratie gehouden op 14 maart 2005 waar bijna 1 miljoen Libanezen aan deelnamen. Op 30 april van hetzelfde jaar waren de 14.000 overgebleven Syrische soldaten en geheime dienst agenten vertrokken en werd de pro-Syrische Libanese regering ontbonden. De partijen die verbonden waren met de twee demonstraties, vormden nu twee officiële allianties: de 14 Maart coalitie werd gevormd door voornamelijk prowesterse en anti-Syrische christenen en soennieten en de 8 Maart coalitiedoor Hezbollah, Amal en overige pro-Syrische partijen.

 

Tijdens de pro-Syrische demonstratie beweerde de 8 Maart coalitie dat de Israëlische Mossad verantwoordelijk was voor Hariri’s dood met het doel om Libanon te destabiliseren. Dit argument had ook de potentie om Hezbollah’s rol als nationaal verzet te herstellen, nadat ze hun raison d'être waren verloren toen Israël zich terugtrok uit Libanon in 2000. Maar in plaats daarvan brak er een gewelddadig conflict uit tussen Hezbollah in Israël wat niet alleen resulteerde in een 34-daagse belegering van Israël in zuid Libanon, maar ook tot een verhoogde spanning tussen de sjiieten en de soennieten. De Israëlische invasie en Hezbollah’s tegenaanval vergrootte de angst onder de parlementaire meerderheid dat Hezbollah zijn militaire arsenaal in de toekomst zou kunnen gebruiken om de positie van de sjiieten te versterken. Als gevolg voerden ze de druk op in de hoop dat Hezbollah, als laatste gewapende partij zich ook zou ontwapenen. In 2008 werden er twee maatregelen genomen: het hoofd van de veiligheidsdienst op de luchthaven werd op een ander positie gezet, en het onafhankelijke telefoonnetwerk van Hezbollah zou worden onderzocht. Een dag later nam Hezbollah verschillende soennitische gedomineerde buurten in Beiroet in. De 14 Maart coalitie protesteerde hier sterk tegen en schilderde Hezbollah af als een pro-Syrische sjiitische beweging i.p.v. een nationaal Libanese partij.

 

Op initiatief van de Arabische raad werd er de Doha overeenkomst afgesloten tussen de verschillende Libanese partijen op 21 mei in Qatar om deze sektarische aanvaringen te stoppen. Dit akkoord diende voor een nationale eenheid te zorgen en gaf Hezbollah veto recht in de overheid.  Ook al keerde de rust terug in Libanon, Hezbollah had nu het recht om alle belangrijke regeringsbeslissingen te vetoën. Bovendien hadden mensen gedurende de burgeroorlog  geen steun van de staat, waardoor ze overgelaten waren aan de hulp van andere maatschappelijke organisaties gerelateerd aan de confessionele groepen. Deze sociale en fysieke bescherming aan de bevolking heeft het confessionalisme alleen maar versterkt. Aan de andere kant is er in de afgelopen twintig jaar maar weinig gedaan aan de werkeloosheid en sociale zekerheid door de Libanese politieke elite.

 

Bijzonder Tribunaal voor Libanon

 

Op 30 mei 2007 werd het Bijzonder Tribunaal voor Libanon opgericht onder resolutie 1757 van de Veiligheidsraad om de moord op oud-premier Rafiq Hariri te onderzoeken. Dit Tribunaal is gevestigd in het voormalige kantoor van de AIVD in Leidschendam. Hezbollah en de 8 Maart coalitie, gesteund door Syrië en Iran, claimen dat het Tribunaal het resultaat is van een Israëlisch-Amerikaans complot, terwijl de premier Saad Hariri, zoon van, en de 14 Maart coalitie, gesteund door Amerika, Frankrijk en Saoedi-Arabië, het Tribunaal steunen. Hezbollah liet al vroeg weten dat ze het Tribunaal niet zal accepteren als Hezbollah leden beschuldigd zouden worden van participatie in de moord op Hariri. Dit zorgde voor een interne crisis in het regeringskabinet tussen de leden van 8 Maart en 14 Maart coalities en leidde uiteindelijk tot een terugtrekking van Hezbollah leden op 12 januari 2011 en dus de val van het kabinet. Najib Mikati werd herkozen als premier en verantwoordelijk gesteld voor de regeringsformatie. Begin juli werden er inbeschuldigingstellingen voor vier Hezbollah leden uitgevaardigd door het Tribunaal die meteen werden afgewezen door Hezbollah partijleider Hassan Nasrallah. In zijn speech beschuldigde hij de president van het Tribunaal Antonio Cassese een “grote vriend van Israël” te zijn en de hoofdaanklager Daniel Bellamare connecties te hebben met de CIA en de Israëlische veiligheidsdienst. Een paar dagen na Nasrallah’s speech, won de nieuwe Hezbollah-gedomineerde regering de motie van vertrouwen voor hun beleidsverklaring. Dit betekent niet alleen dat Hezbollah en zijn medestanders het land nu regeert maar ook dat het de beschuldigde leden niet zal uitleveren aan het Tribunaal.

 

Actuele stand van zaken

 

Naast de huidige interne politieke spanningen, is er ook een angst voor bomaanslagen nadat er op 19 oktober 2012 in de christelijke buurt in Beiroet een bom is af gegaan waarbij 3 mensen de dood vonden. De vriend van de vermoorde premier Rafiq Hariri en hoofd van de intelligentiedienst Wissam El-Hassan was één van de slachtoffers. Bovendien worden UNIFIL militairen regelmatig aangevallen door wegbommen in het zuiden van Libanon. Daarnaast vrezen vele Libanezen dat de onrust in buurland Syrië Libanon zal bereiken, in het bijzonder in het noorden waar soennieten en alawieten dicht bij elkaar wonen. Ook is er een vloed van Syrische vluchtelingen Libanon binnengekomen, die nog meer druk zet op de Libanese economie naast de grote Iraakse en Palestijnse vluchtelingengemeenschappen. De vrees voor herbeleving van de burgeroorlog heerst er nog altijd en zal niet snel verdwijnen zolang er onrust heerst in de regio en de STL niet serieus wordt genomen. 

Edit
Delete
Banden met Nederland
Hier vind je meer informatie over de rol die Nederland heeft gespeeld in het conflict in Libanon. 

Op internationaal niveau werd de resolutie 425 (1978) door de Veiligheidsraad uitgevaardigd dat de terugtrekking van Israël eiste en tegelijkertijd UNIFIL creëerde, waar ook Nederland aan deelnam. Tussen 1979 tot en met 1985 leverde Nederland een bijdrage aan UNIFIL en van september 2006 tot maart 2008 was Nederland betrokken bij de maritieme tak van UNIFIL. Bovendien is het Speciaal Tribunaal voor Libanon, dat de moord op oud premier Rafiq Hariri onderzoekt, gevestigd in Leidschendam.

Edit
Delete
Cijfers
Hieronder vind je een kort overzicht van cijfers die betrekking hebben op het conflict in Libanon.

·         1,8 % bruto binnenlands product wordt uitgegeven aan onderwijs in vergelijking met de 3,1 % GDP aan defensie en militaire uitgaven.

 

·         Er verblijven 436,154 Palestijnse vluchtelingen op Libanees grondgebied volgend UNWRA, de V.N. vluchtelingenorganisatie voor Palestijnse vluchtelingen.

 

·         UNIFIL verblijft in Libanon sinds 1978 en is bijna 15,000 man sterk.

 

·         Het budget van UNIFIL tussen 1 juli 2012  en 30 juni 2013 is 546,902,700 dollar.

 

·         39 % van de populatie in Libanon is christelijk. 

Edit
Delete
Links en downloads
Nog meer weten? Hier vind je links en downloads die je verder helpen. 

·         ASsaf, N. & Raad, N. “Lebanese presidential crisis boils over.” Daily Star, 2 september 2004. http://www.dailystar.com.lb/News/Politics/Sep/02/Lebanese-presidential-crisis-boils-over.ashx#axzz1WEpbyX7Q

·         Bakri, N. “Resignations Deepen Crisis for Lebanon.” NY Times, 12 januari 2011. http://www.nytimes.com/2011/01/13/world/middleeast/13lebanon.html?_r=1&pagewanted=all

·         BBC “Anger erupts as Lebanon mourns Beirut bomb victims.” BBC, 20 oktober 2012. http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-20016372

·         BBC Timeline http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/819200.stm

·         Bijzonder Tribunaal voor Libanon http://www.stl-tsl.org/en/

·         “Christian to head Lebanon airport security: source.” Daily Star, 21 juli 2011. http://www.dailystar.com.lb/News/Politics/2011/Jul-21/Christian-to-head-Lebanon-airport-security-source.ashx#axzz1WckpR5Ga

·         Dakroub, H. “Nasrallah refuses to hand over accused.” Daily Star, 4 juli 2011. http://www.dailystar.com.lb/News/Politics/2011/Jul-04/Nasrallah-refuses-to-hand-over-accused.ashx?searchText=nasrallah%20speech#axzz1RcjVvt2K

·         Erlanger, S & Meyer, G. “Clashes spread to Lebanon as Hezbollah raids Israel - Africa & Middle East - International Herald Tribune.” NY Times, 12 juli 2006. http://www.nytimes.com/2006/07/13/world/africa/13iht-web.0713mideast.2188501.html

·         Ghattas, K. “Move to bolster Lebanon president.” BBC, 28 augustus 2004.  http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/3608046.stm

·         Krayem, H. “The Lebanese Civl War and the Taif Agreement.” American University Beirut http://ddc.aub.edu.lb/projects/pspa/conflict-resolution.html

·         Libanese regering http://www.presidency.gov.lb/Arabic/Pages/default.aspx

·         Linking Lebanon “Lebanese Diaspora.”  http://www.linkinglebanon.com/villagedetails.asp?ID=506

·         MacFarquhar, N. “Huge Demonstration in Lebanon Demands End to Syrian Control.” NY Times, 2 april 2010. http://www.nytimes.com/2005/03/15/international/middleeast/15lebanon.html

·         Makdisi, U. 2000. The Culture of Sectarianism: Community, History and Violence in Nineteenth Century Ottoman Lebanon. Berkeley: University of California Press.

·         Mroueh, W. “Confidence vote, but STL debate rages on.” Daily Star, 8 juli 2011. http://www.dailystar.com.lb/News/Politics/2011/Jul-08/Confidence-vote-won-but-STL-debate-rages-on.ashx?searchText=nasrallah%20speech#axzz1RcjVvt2K

·         Reuters. “Factbox: Facts on Lebanon’s Economy,” Reuters, 8 juni 2009.  http://www.reuters.com/article/2009/06/08/us-lebanon-election-economy-sb-idUSTRE5570SJ20090608

·         “Row over Hezbollah phone network.”Al Jazeera English, 8 mei 2008. http://aljazeera.com/news/middleeast/2008/05/200861423405548723.html

·         Salem, P. “Lebanon’s New Government: Outlines and Challenges.” Carnegie Endowment for International Peace, 15 juni 2011. http://carnegieendowment.org/publications/index.cfm?fa=view&id=44621&solr_hilite=Lebanon

·         Salem, P. “Lebanon After the Indictments—The Arab World’s Next Crisis? “  Carnegie Endowment for International Peace, 2 juli 2011 http://www.nytimes.com/2006/07/13/world/africa/13iht-web.0713mideast.2188501.html

·         Salem, P. “International Tribunal for Lebanon: Domestic and Regional Repercussions” Al-Hayat, 8 juli 2011. http://carnegieendowment.org/2011/07/08/international-tribunal-for-lebanon-domestic-and-regional-repercussions/2zu4 

·         “Sayed Nasrallah's Speech on the STL Indictment” YouTube, 2 juli 2011.  http://www.youtube.com/watch?v=exudcwSPEP8

·         Speech Nasrallah over STL: http://www.youtube.com/watch?v=exudcwSPEP8

·         Tegenlicht “Een verscheurd land.” 20 oktober 2005. http://tegenlicht.vpro.nl/nieuws/2005/oktober/een-verscheurd-land.html

·          “Time for answers.” Daily Star, 12 augustus 2011. http://www.dailystar.com.lb/Opinion/Editorial/2011/Aug-12/Time-for-answers.ashx#axzz1UnO21qpb

·         Traboulsi, F. 2007. A History of Modern Lebanon. London: Pluto Press.

·         UNDP “ Non Governmental Organizations.” http://www.undp.org.lb/partners/ngos/NGOTotalSearchAc.cfm

·         UNHCR “Resolutie 1559” 2 september 2004. http://www.unhcr.org/refworld/docid/41516a7e4.html

·         UNIFIL http://www.un.org/en/peacekeeping/missions/unifil/index.shtml

·         Westcott, K. “Who are Hezbollah?” BBC, 4 april 2002. http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/1908671.stm