Conflicten Teller nl

  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtsstrijd
  • Dit heeft nog niet geleid tot geweld of de spanningen gaan niet langer met geweld gepaard
  • Het conflict speelt nu, of niet langer dan een jaar geleden
  • Er is gewapende strijd om de macht over (een deel van) het land
  • Bij de strijd is minstens één regeringsleger en één andere gewapende groepering betrokken
  • Er is gewapende strijd geweest tussen gewapende groepen met meer dan 25 doden per jaar.
  • Er is nu geen grootschalige gewapende strijd meer, er is een vredesakkoord, staakt-het-vuren of het conflict is slapend
  • Er vallen (relatief) weinig doden door de strijd; minder dan 25 per jaar.
  • De oorzaken van het conflict zijn nog niet echt weggenomen.
  • Er kan opnieuw gewapende strijd uitbreken.
  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtstrijd.
  • Het conflict valt niet onder de bovenstaande 3 definities, maar is belangrijk genoeg om onder de aandacht te worden gebracht.
  • Bij dit conflict zijn filmpjes en/of teksten beschikbaar waarin de persoonlijke verhalen achter het conflict verteld worden.
  • KIik op de vertellerknop hierboven om de popup met de filmpjes te openen.

Aantal conflicten
in de wereld

Filipijnen

december 2010

Inleiding

Op het eiland Mindanao is al meer dan vier decennia een conflict tussen de regering en verschillende gewapende Moslim groepen om de status van de regio in het zuiden van de Filipijnen. Daarnaast is de regering van de Filipijnen al meer dan veertig jaar in conflict met de New People's Army (NPA) die voor een communistische staat strijdt en is verbonden aan de Communist Party of the Philippines (CPP). Hoewel er verschillende pogingen zijn gedaan om een vredesakkoord te sluiten hebben deze tot nu toe geen resultaat opgeleverd.

Edit
Delete
Betrokken partijen
- Moro National Liberation Front (MNLF)
- Moro Islamic Liberation Front (MILF)
- De afscheidingsbeweging Abu Sayyaf
- Communist Party of the Philippines/ New People's Army (CPP/NPA)
Edit
Delete
Het conflict
De Filipijnen kent een lange geschiedenis van buitenlandse overheersing, met veel conflicten. Het conflict om Mindanao en het conflict met de New People's Army spelen nog steeds.


De Filipijnen zijn door buitenlandse grootmachten overheerst, respectievelijk door Spanje en de Verenigde Staten (VS). In de 16e eeuw zette de Spanjaarden voor het eerst voet aan wal in het gebied en eind 19e eeuw grepen de VS de macht maar in 1946 werd de Filipijnen na een lange en gewelddadige strijd officieel onafhankelijk verklaard. In de praktijk behielden de VS echter een groot deel van hun macht; zo hadden Amerikaanse bedrijven speciale privileges in het land en werden Amerikaanse militaire bases in het gebied behouden. Belangrijker nog is dat de Filipijnse elites – welke tijdens het bewind van de VS al veel macht hadden verkregen – de macht na de onafhankelijkheid betrekkelijk eenvoudig overnamen. Op deze manier zorgden de VS dat de nieuwe lokale regering loyaal aan hen bleef. Door grootschalige corruptie door deze machthebbers bouwde het land enorme schulden op en verarmde de Filipijnse bevolking nog meer.


In 1965 kwam president Ferdinand Marcos aan de macht. Tijdens zijn twintig jaar durende dictatoriaal bewind, waarin hij werd gesteund door de VS, groeide de corruptie en het nepotisme sterk met als gevolg een nog grotere economische instabiliteit en afhankelijkheid van het buitenland. Het verzet tegen Marcos groeide in de jaren zestig sterk onder de bevolking en de president zag zich genoodzaakt deze opstanden hard aan te pakken. Dit leidde tot grootschalige mensenrechtenschendingen waarbij vele tienduizenden mensen werden vermoord en standrechtelijke executies, verdwijningen, illegale arrestaties en opsluitingen, en martelingen aan de orde van de dag waren. In 1986 werd Marcos afgezet na een grootse volksopstand genaamd 'People Power'. Hoewel de Filipijnen sindsdien officieel democratisch bestuurd wordt, blijven problemen zoals corruptie, nepotisme, de grote invloed van het leger en militarisering, schendingen van mensenrechten door onder andere het leger (AFP) en de politie (PNP), straffeloosheid, armoede onder de bevolking, oneerlijke verdeling van het land en andersoortige bevoorrechting van heersende elites een grote rol spelen en voor onrust zorgen in het land.


Volgens recente rapporten van Amnesty (2010) en Human Rights Watch (2010) blijven grootschalige mensenrechtenschendingen en straffeloosheid een groot probleem in de Filipijnen ondanks dat de regering kleine stappen heeft gezet om deze situatie aan te pakken. Bij het conflict tussen het regeringsleger en de verschillende gewapende partijen vallen aan beide zijden slachtoffers. Daarnaast is er openlijke repressie door de overheid. Er vallen steeds vaker burgerslachtoffers onder de oppositiegroeperingen die kritiek hebben op het regeringsbeleid. Er zijn sterke vermoedens dat het leger, de politie en paramilitaire groepen verantwoordelijk zijn voor deze schendingen van de mensenrechten zoals politiek gemotiveerde moorden, vervolgingen, illegale verdwijningen, en marteling van onder andere kritische journalisten, politieke en mensenrechten activisten en politici van oppositie die worden beschuldigd van sympathie voor de communisten, terrorisme en steun aan de opstandelingen. Het klimaat van straffeloosheid in de Filipijnen wordt in stand gehouden doordat er vrijwel geen berechtingen plaatsvinden.


Op 23 november 2009 vond de grootste, hoogstwaarschijnlijk politiek gemotiveerde, massamoord in de recente geschiedenis van de Filipijnen plaats in Maguindanao, op het zuidelijke eiland Mindanao. Tenminste 57 mensen, waaronder vrouwen, een groot aantal journalisten en advocaten werden vermoord door ongeveer honderd paramilitairen en leden van een privéleger van een machtige familie. De groep was in konvooi onderweg naar de registratie van het kandidaatschap voor gouverneur van Esmael Mangududatu wat duidt op politieke motivatie van de moorden. In augustus 2010 is de rechtszaak begonnen tegen Andal Amputuan Jr., huidige gouverneur van Maguindanao en hoofdverdachte in deze zaak. Er zijn al verschillende kroongetuigen vermoord die tegen de Ampatuan clan zouden getuigen waardoor veel andere getuigen niet meer willen meewerken uit angst voor represailles van aanhangers van de verdachte.


Sinds de onafhankelijkheid hebben er in de Filipijnen verschillende conflicten plaatsgevonden waarvoor het grote zuidelijk gelegen eiland Mindanao herhaaldelijk het decor vormde en nog steeds vormt. Gewapende moslim groepen, communistische opstandelingen, regeringstroepen en door de overheid gesteunde (burger) militia's zijn om verschillende redenen met elkaar in strijd.



Communist Party of the Philippines/ New People's Army (CPP/NPA)

In 1969 werd de gewapende tak van de Communist Party of the Philipines (CPP), de New People's Army (NPA), opgericht door José Maria Sison. De NPA strijdt tegen de regering en buitenlandse overheersing en baseert zich hierbij op de eerste nationale democratische revolutie die in 1896 begon tegen Amerikaanse overheersing en voor meer burgerrechten en eerlijke verdeling van land. Midden jaren '80 was deze strijd op zijn hoogtepunt waarbij vooral op Mindanao hard werd gevochten maar de strijd van de NPA beperkt zich niet tot Mindanao. Aanvankelijk pleegde de NPA voornamelijk aanslagen op het leger, de politie, en overheidsdoelwitten. In de loop der jaren werden echter ook burgers doelwit van NPA acties, met name diegenen die door de NPA ervan verdacht werden de regering te steunen. Zoals boven is beschreven heeft echter vooral het Filipijnse leger zich op zeer grote schaal schuldig gemaakt aan mensenrechtenschendingen. Uit recente rapporten van Amnesty en Human Rights Watch blijkt dat het leger in de strijd tegen opstandelingen van de NPA geen onderscheid tussen NPA strijders en burgeractivisten en mensenrechtenactivisten op het platteland maakt wat onder meer leidt tot illegale executies van activisten, NGO medewerkers en politici. Daarbij onderwerpt het leger burgers aan geheime detentie, marteling en andere vormen van wrede, onmenselijke en vernederende behandeling. De Filipijnse regering probeert de NPA ook te bestrijden door het inzetten van paramilitaire groepen en burger militia's zoals de Civilian Home Defense Force die onder controle van het leger staan. Aangezien een groot deel van deze groepen uit burgers bestaat wordt de burgerbevolking op deze manier actief betrokken bij het conflict.


Sinds 1992 hebben er verschillende vredesonderhandelingen tussen de CPP/NPA en de Filipijnse regering plaatsgevonden. In 1995 werd de voorwaarden voor onderhandelingen overeengekomen waarbij de veiligheid en immuniteit van de onderhandelaars gegarandeerd wordt (de zogenaamd JASIG-overeenkomst).


Sinds 2002 staat de NPA op de terreurlijst van de VS en ook de Europese Unie beschouwt de NPA als een terroristische organisatie.


Nieuwe vredesbesprekingen tussen de regering en de National Democratic Front (NDFP), waarin de CPP/NPA vertegenwoordigd is, verliepen zeer stroef, omdat de regering steeds het JASIG-akoord schendt, bijvoorbeeld door NDFP-onderhandelaars gevangen te nemen. Ondanks dat zijn er 10 overeenkomsten getekend, waarvan de belangrijkste in 1998 “de verklaring voor het respect van mensenrechten en internationale humanitaire wetgeving” (de CARHRIHL) is.


De vredesbesprekingen zijn daarna stukgelopen toen de regering een nieuw offensief aankondigde tegen de NPA in plaats van een politiek oplossing na te streven. Het leger wil in 2010 de NPA verslaan. Deze opleving van de gewapende strijd heeft tot een enorme toename van mensenrechtenschendingen geleid. Zo zijn 1700 mensen op Mindanao in juni 2009 uit angst voor acties van het leger gevlucht voor het geweld. In november 2010 heeft de NDFP de nieuwe president Benigno Aquino een eind te maken aan de schendingen van de JASIG en CARHRIHL, als aanzet tot hervatting van de besprekingen.



Moro Islamic Liberation Front (MILF)

Op Mindanao is nog een ander conflict gaande dat onder de oudste conflicten ter wereld geschaard kan worden. Verscheidene gewapende moslim groepen strijden al jaren tegen de Filipijnse regering voor het recht op zelfbeschikking voor de moslims op Mindanao. De moslim bevolking op Mindanao kan zich niet identificeren met de door de centrale regering opgelegde 'Filipino' identiteit omdat deze gebaseerd is op christelijke waarden die zij niet delen. Daarnaast koestert het wrok tegen de grote aantallen (christelijke) boeren uit het noorden die zich door een actieve inzet van de regering op Mindanao hebben gevestigd en grote delen van de landbouwgrond toegewezen kregen die oorspronkelijk van de moslim gemeenschappen was. Het grootste gedeelte van de 90 miljoen tellende Filipijnse bevolking is christelijk, zij leven voornamelijk in het noorden. De ongeveer vijf miljoen Filipijnse moslims – die zichzelf Moro's noemen – leven grotendeels op de zuidelijke eilanden waaronder Mindanao.


De wortels van dit conflict liggen ver in de verleden. Arabische handelaren uit het tegenwoordige Indonesie en Maleisie brachten in de 13e eeuw de Islam naar Mindanao. Hoewel het rooms-katholicisme in het noorden van de Filipijnen aan invloed won door de kolonisering van de Spanjaarden, bleef het zuiden grotendeels Islamitisch door sterk verzet tegen de koloniale heerschappij. Naast een nieuwe religie, introduceerde de kolonisator het grootgrondbezit. Hierbij kwamen de van oorsprong gemeenschappelijke gronden van verschillende stammen in het bezit van de Kerk en verloren veel boeren de zeggenschap over hun land. De Spanjaarden creëerden ook een machtige lokale elite waarover zij op hun beurt macht hadden om zo toch invloed over de gebieden te kunnen uitoefenen. Deze machtsverdeling heeft tot op de dag van vandaag grote gevolgen voor machtsstructuren op Mindanao.


Na de Tweede Wereldoorlog en de onafhankelijkheid vonden er wederom grote veranderingen plaats op het eiland. Hoewel verzet tegen de regering in Manila bleef bestaan kwam Mindanao nu echt onder controle van de regering. Daarbij veranderde de bevolkingssamenstelling onder invloed van regeringsbeleid in de jaren '60 waarbij vele arme christelijke boeren uit het noorden naar de zuidelijke Mindanao regio migreerden en daar stukken land aangeboden kregen. Hoewel ze eerst een meerderheid vormden in Mindanao, vormen Moro's sindsdien een minderheid op het eiland. Daarbij verschoof de politieke macht grotendeels naar een aantal machtige (voornamelijk christelijke) families, een ontwikkeling die al tijdens de Spaanse overheersing ingezet was. Deze families bezitten tevens het grootste gedeelte van de landbouwgrond welke zeer rijk is aan grondstoffen.


De oorspronkelijke, overwegend moslimbevolking verzet zich al decennia tegen deze ontwikkelingen omdat ze zich van hun voorouderlijk land, economische kansen, en politieke macht beroofd voelt. Sommigen van de grootgrondbezitters hebben de beschikking over privélegers waar ook de (christelijke) burgerbevolking een grote rol in speelt en daardoor bij het conflict betrokken wordt.


Het sterke gevoel van onvrede van de Moro's over de situatie heeft zich dus al in vorige eeuwen geuit in de vorm van boerenopstanden tegen onder andere de Spaanse bezetter. In 1968 leidt de sociale onrust echter tot de oprichting van het Moro National Liberation Front (MNLF), een gewapende groepering die streed voor de onafhankelijkheid van de Mindanao regio. Tot 1975 vond er een grootschalige oorlog tussen de MNLF en het regime van Marcos plaats waarna de Filipijnse regering in 1976 vredesonderhandelingen begon met als resultaat een grotere autonomie voor Mindanao. Door de toezeggingen van de regering en een wapenstilstand ontstond er onenigheid binnen de MNLF. Een deel van de MNLF wilde afzien van de eis voor onafhankelijkheid en was tevreden met meer autonomie voor de regio terwijl een meer conservatief deel van de beweging vond dat de gewapende strijd verder doorgezet diende te worden. Als gevolg viel de MNLF in 1981 uiteen en werd de Moro Islamic Liberation Front (MILF) opgericht. Vanaf de jaren ’80 is het vooral de MILF die strijdt tegen de Filipijnse regering. In 1997 werd er een vredesovereenkomst gesloten tussen de Filipijnse regering en de MILF maar deze werd in 2000 door het Filipijnse leger verbroken. Als gevolg riep de MILF een Jihad uit tegen de regering en haar supporters.


De MNLF is sindsdien omgevormd tot een politieke partij. In 1996 werd er een definitief compromis tussen de MNLF en de Filipijnse regering gesloten over de status van de Mindanao regio. De gedeeltes waar de moslimgemeenschap de meerderheid van de bevolking vormt, genieten nu officieel een grotere autonomie wat ervoor zorgde dat de eis voor onafhankelijkheid op de achtergrond raakte. De autonome gebieden worden de Autonomous Region in Muslim Mindanao genoemd. In de praktijk blijkt autonomie echter moeilijk te verwezenlijken.


Vanaf 1991 is er nog een nieuwe radicale groepering genaamd Abu Sayyaf in de Mindanao regio actief. Abu Sayyaf heeft als doel de oprichting van een islamitische staat in het westen van Mindanao en de Sulu-eilanden. De organisatie gaat vooral te werk via bom- en moordaanslagen en ontvoeringen, veelal van buitenlanders. Abu Sayyaf pleegt regelmatig nog aanslagen.

Edit
Delete
Het vredesproces en wederopbouw

In de jaren ’90 vonden er verschillende vredesonderhandelingen tussen de MNLF, de MILF en de Filipijnse regering plaats. De situatie is zeer ingewikkeld doordat niet alleen de MILF en het Filipijnse leger actief zijn in de regio maar ook lokale clans, (burger) militia's en paramilitairen.


Door een sterke militarisering van de Mindanao regio zijn er veel wapens in omloop waardoor veel mensen en groepen makkelijk toegang hebben tot wapens en misdaden die gepleegd worden niet makkelijk te herleiden en te bestraffen zijn. Daarnaast is het bestuur niet zozeer in handen van de regering in Manila maar van lokale elites die hun eigen belangen nastreven. Het vredesproces wordt bemoeilijkt doordat de strijdende partijen elk andere opvattingen hebben over een oplossing. De MILF heeft een aantal hoofdpunten die het behandelt wil zien voor het een vredesakkoord tekent: het voorouderlijke land dat de Moro's kwijtraakten; de grote aantallen ontheemden die niet kunnen terugkeren; vernieling van bezit en de vele slachtoffers zonder berechting; grootschalige mensenrechtenschendingen begaan door het leger, paramilitairen en politie; sociale en culturele discriminatie; de grote armoede waarin de Moro's leven en de economische ongelijkheid; de exploitatie van de grondstoffen; en hervorming van landbouwgronden. Bovendien zien zij zichzelf als vrijheidsstrijders. De Filipijnse regering daarentegen ziet hen als rebellen zonder recht van spreken en wil de Moro's integreren in de Filipijnse bevolking. Zij ziet alle Filipijnen als een grote en homogene groep terwijl, zoals boven al gezegd, de Moslim bevolking zich niet kan identificeren deze opgelegde 'Filipino' identiteit gebaseerd op christelijke waarden.



Hoewel er meerdere vredesakkoorden gesloten zijn, laaide het geweld in 2001 weer op. In augustus 2008 gebeurde hetzelfde toen het Filipijnse Hooggerechtshof een eerder getekende overeenkomst met de MILF over uitbreiding van de autonomie herriep. Reden hiervoor was dat men vreesde dat deze uitbreiding zou uitlopen op onafhankelijkheid van de regio. Hoewel een MILF onderhandelaar hierop reageerde door te zeggen dat er nu nog maar een optie over was – namelijk opnieuw strijden voor onafhankelijkheid in plaats van autonome Moslim regio's – heeft hij dit onlangs teruggenomen. Dit geeft de vredesbesprekingen die sinds het aantreden van de nieuwe president Benigno Aquino III in juni op de agenda staan een nieuwe impuls. In juli 2009 werd opnieuw een staakt-het-vuren afgekondigd.


Benigno Aquino heeft de verkiezingen in mei 2010 gewonnen met ongeveer 42 procent van de stemmen en volgde op 30 juni 2010 de huidige president Gloria Macapagal Arroyo op. Aquino heeft beloofd de armoede en corruptie in het land te bestrijden. Ook het vinden van een resolutie voor het conflict met MILF en Abu Sayyaf zijn uitdagingen voor de nieuwe president. Experts verwachten dat Aquino meer voor een ‘soft-approach’ zal kiezen en zich meer zal richten op economische vooruitgang in de gebieden waar de MILF en Abu Sayyaf nog actief zijn in plaats van voor hard militair optreden zoals zijn voorganger deed. De MILF en Aquino hebben afgesproken voor het einde van het jaar nieuwe onderhandelingen te starten.


Essentieel is dat er tijdens de komende onderhandelingen erkend wordt waar de onvrede onder de bevolking vandaan komt. Deze onderliggende oorzaken voor het conflict zullen via een vredesovereenkomst aangepakt moeten worden in plaats van via militaire acties van het leger zodat een vredesakkoord kan worden getekend.


Het geweld tussen de MILF en het Filipijnse leger is sinds het staakt-het-vuren in juli 2009 verminderd maar nog niet opgehouden en veel mensen leven nog in opvangkampen met weinig uitzicht op terugkeer naar huis. De MILF heeft echter wel toegezegd de terugkeer van deze vluchtelingen te faciliteren en hun veiligheid na te streven. Bij het conflict in de Mindanao regio zijn er sinds de jaren ’70 meer dan 120.000 mensen omgekomen. Tijdens de escalatie van het geweld in 2008 raakten alleen al zo’n 700.000 mensen ontheemd. In totaal hebben tijdens het gehele conflict in de Mindanao regio meer dan twee miljoen mensen moeten vluchten voor het geweld.


Mindanao kent het grootste aantal mensen dat in armoede leeft in de Filipijnen. Bovendien heeft het voortdurende conflict geleid tot ontwrichting van de gezondheidszorg en het onderwijssysteem wat op lange termijn negatieve gevolgen kan hebben voor de ontwikkeling van de bevolking op Mindanao.




Lokale en internationale vredesopbouw projecten en organisaties

ICCO - Deze interkerkelijke organisaties voor ontwikkelingssamenwerking geeftw ereldwijd steun en advies aan lokale organisaties en netwerken die zich inzetten voor onder andere het bevorderen van vrede en democratie. In de Filipijnen steunt ICCO lokale organisaties die zich inzetten voor de wet op landhervormingen waaronder Kalimudan, een NGO die bijdraagt aan vrede en veiligheid door clan-vetes te beëindigen en lokale democratische verhoudingen te bevorderen. TRICOM (Tri-people concern for Peace, Progress and Development in Mindanao) werkt in Mindanao en probeert samen met de inheemse volken die ze steunt een eigen vertegenwoordiging in de lokale overheid te krijgen.

Cordaid (Catholic Organisation for Relief and Development Aid) – Eén van de grootste ontwikkelingsorganisaties in Nederland die streeft naar een wereld zonder onrecht en armoede, waarin iedereen meetelt.
Een lokale Filipijnse organisatie die steun ontvangt van Cordaid is Silsilah die met verschillende projecten in Mindanao de dialoog tussen aanhangers van verschillende religies wil bevorderen, om zo de spanningen tussen deze groepen te verminderen en conflicten te voorkomen.

Oxfam Novib – Een Nederlandse stichting die zich inzet voor een wereld zonder armoede en met gelijke kansen voor iedereen. Er wordt uitgegaan van de kracht en mogelijkheden van mensen dus zelfdoen staat voorop.
Oxfam Novib is in 2008 een Oxfam Mindanao Programma begonnen wat zich expliciet richt op vredesopbouw waarbij de focus ligt op de ontwikkeling van een duurzaam bestaan binnen een veilige en vreedzame omgeving. Speciale aandacht wordt gegeven aan het leiderschap van vrouwen. Ook richt Oxfam zich op het voorkomen van conflicten door het opbouwen van capaciteit.

Mincode (Mindanao Coalition of Development NGO networks) – Een vereniging van netwerken van NGO’s werkzaam in Mindanao die streeft naar een samenleving waar de bevolking in gelijkheid en vrede kan leven en waarin men respectvol omgaat met culturele diversiteiten.
Dit doet Mincode door actief te pleiten voor vrede en ontwikkeling via het mobiliseren van de leden van de NGO netwerken en gemeenschappen. Doelen zijn o.a. het promoten van het bewustzijn en wederzijds begrip van de verschillende bevolkingsgroepen in Mindanao, het beïnvloeden van beleid en samenwerking met andere ontwikkelingsorganisaties.

USAID (United States Agency for International Development) – Een onafhankelijke federale overheidsinstantie die steun verleent aan landen die o.a. onderhevig zijn aan democratische hervormingen. Het werk van USAID richt zich onder meer op democratie en conflictpreventie.
In de Filipijnen werkt USAID samen met de overheid en de private sector om de basis voor vrede en ontwikkeling in de getroffen gebieden te versterken. USAID traint in meer dan 1000 dorpen de lokale ambtenaren in alternatieve effectieve conflictoplossing en werkt samen met de Filipijnse overheid aan het bestrijden van corruptie door het een risicovolle en onrendabele activiteit te maken.

EuropeAid Development and Cooperation – Onderdeel van de EU en verantwoordelijk voor het ontwikkelen van het ontwikkelingsbeleid van de EU en het verlenen van hulp via programma’s en projecten over de hele wereld.
EuropeAid houdt zich op de Filipijnen bezig met de vredesopbouw via het Mindanao Trust Fund (MTF) dat zich richt op het verlenen van subsidie aan de getroffen gebieden, waarbij prioriteit ligt bij het stabiliseren van bestaande gemeenschappen en het hervestigen van ontheemde personen.
Edit
Delete
Betrokkenheid kinderen bij het conflict
Hoewel het in de Filipijnen officieel verboden is, zijn (of waren) er toch kinderen actief bij verschillende gewapende groeperingen.
Hoewel er volgens het recente rapport (2008) van de internationale NGO 'Coalition to Stop the Use of Child Soldiers' geen kinderen in het Filipijnse leger actief zijn, worden kinderen wel gerecruteerd door aan het leger gelieerde paramilitaire groepen. Ook blijken er kinderen actief te zijn in CPP/NPA, de MILF, Abu Sayyaf Group, en in het verleden de MNLF. Deze kinderen komen vaak uit grote, arme gezinnen van het platteland waar weinig economische mogelijkheden voor ontwikkeling zijn en slechte sociale voorzieningen worden geboden door de overheid. Door beperkte kansen op educatie, de grote verspreiding van wapens, en de constante situatie van onveiligheid en angst maken jongens vooral vatbaar voor de strijd. De VN probeert sinds 2008 afspraken met MILF te maken om de kindsoldaten die actief zijn weer te re-integreren in de Filipijnse samenleving.
Edit
Delete
Links en downloads

Media


AP - 23 september 2010, 'MILF rebels drop independence demand',

http://www.philstar.com/Article.aspx?articleId=614723&publicationSubCategoryId=200


Newsbreak, Jesus F. Llanto, 7 maart 2008, 'Mindanao Still Poorest Island in Nearly A Decade',


http://newsbreak.com.ph/index.php?option=com_content&task=view&id=4265&Itemid=88889066

BBC News - Guide to the Philippines (Mindanao) Conflict (Engelstalig):

http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/7887521.stm

Philippine Centre for Investigative Journalism

http://pcij.org/


Rapporten


Human Rights Watch – 'You Can Die Anytime: Death Squad Killings in Mindanao', 6 April 2009,

http://www.hrw.org/en/reports/2009/04/06/you-can-die-any-time


Amnesty International – Report 2010, Philippines

http://thereport.amnesty.org/

http://www.unhcr.org/refworld/country,,,,PHL,4562d8cf2,4c03a80946,0.html


Nederlands Filippijnse Solidariteitsbeweging en Philippine international Forum – Brandbrief, februari 2004

http://homepage.mac.com/mkardol/nfs/nieuwsberichten/menu/extra/PIF-brandbrief.html



Wereldbank – Social Development Papers 2004 Conflict Prevention and Reconstruction, paper no. 24, February 2005, 'The Mindanao Conflict in the Philippines: Roots, Costs, and Potential Peace Dividend'

http://www.internal-displacement.org/8025708F004CE90B/%28httpDocuments%29/8A4B6AFE92D9BB82802570B700599DA1/$file/WP24_Web.pdf



Ploughshares - Armed Conflicts Report Philippines-CPP (Engelstalig):

http://www.ploughshares.ca/libraries/ACRText/ACR-PhilippinesN.html


Coalition to Stop the Use of Child Soldiering, Global Report 2008,


http://www.childsoldiersglobalreport.org/files/country_pdfs/FINAL_2008_Global_Report.pdf



Websites


Amnesty International - De bibliotheek; Landeninformatie; De Filipijnen:

http://www.amnesty.nl/landen_dossier/5696


Conciliation Resources – Accord, an international review of peace initiatives, update issue 6 2003, 'The Mindanao peace process, A supplement to Compromising on authority'


Internal Displacement Monitoring Centre (IDMC), Philippines: Conflict-Inducted Displacement in Mindanao (as of May 2010), 30 juni 2010

http://www.unhcr.org/refworld/docid/4c2c455c2.html


Internal Displacement Monitoring Centre (IDMC), Internal displacement caused by conflict and violence, 16 juli 2010

http://www.unhcr.org/refworld/docid/4c4030912.html



Integrated Regional Information Networks (IRIN), 'Philippines: Young men paying high price for Mindanao conflict', 11 februari 2010

http://www.unhcr.org/refworld/country,,,,PHL,,4b7ba8db8,0.html


Uppsala Universiteit - Uppsala Conflict Database – Philippines:

http://www.ucdp.uu.se/gpdatabase/gpcountry.php?id=127®ionSelect=11-Oceania