Conflicten Teller nl

  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtsstrijd
  • Dit heeft nog niet geleid tot geweld of de spanningen gaan niet langer met geweld gepaard
  • Het conflict speelt nu, of niet langer dan een jaar geleden
  • Er is gewapende strijd om de macht over (een deel van) het land
  • Bij de strijd is minstens één regeringsleger en één andere gewapende groepering betrokken
  • Er is gewapende strijd geweest tussen gewapende groepen met meer dan 25 doden per jaar.
  • Er is nu geen grootschalige gewapende strijd meer, er is een vredesakkoord, staakt-het-vuren of het conflict is slapend
  • Er vallen (relatief) weinig doden door de strijd; minder dan 25 per jaar.
  • De oorzaken van het conflict zijn nog niet echt weggenomen.
  • Er kan opnieuw gewapende strijd uitbreken.
  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtstrijd.
  • Het conflict valt niet onder de bovenstaande 3 definities, maar is belangrijk genoeg om onder de aandacht te worden gebracht.
  • Bij dit conflict zijn filmpjes en/of teksten beschikbaar waarin de persoonlijke verhalen achter het conflict verteld worden.
  • KIik op de vertellerknop hierboven om de popup met de filmpjes te openen.

Aantal conflicten
in de wereld

Egypte

Juni 2014 | Vanessa Schwegler

Inleiding

In Egypte was er al jarenlang kritiek op het regime van Mubarak vanuit de Egyptische bevolking en verschillende oppositiegroepen. Na jaren van onderdrukking van de oppositie, een verslechterende economische situatie en met het directe voorbeeld van de Tunesische revolutie, begon in Egypte op 25 januari 2011 een 18 dagen durende opstand. Op 11 februari hadden de demonstranten hun doel behaald, Mubarak stapte op. Er brak een nieuw tijdperk aan in Egypte. President Morsi werd de eerst gekozen president, maar dit was maar van korte duur. In juli 2013 pleegde de militairen een staatsgreep. Zij willen in 2014 nieuwe verkiezingen houden. Ook willen zij politieke partijen gebaseerd op geloof verbieden. Onrust in Egypte blijft aan de orde van de dag.

Edit
Delete
Chronologie

1936: Koning Faroek treedt aan.

1952 (23 juli): Staatsgreep door groep officieren onder leiding van kolonel Gamal Abd el-Nasser
1954: Gamal Abd el-Nasser wordt president van Egypte, autoritaire éénpartij-staat wordt in werking gesteld.
1970: Nasser sterft en wordt opgevolgd door Anwar Sadat.

1981 (6 oktober): Sadat wordt vermoord, Hosni Mubarak is zijn opvolger.

1990 Begin opstand van de Islamtische Broederschap tegen de pro-Westerse overheid.

1997: Gama’a al Islamiyya leden plegen een aanslag in Luxor, vier Egyptenaren en 58 toeristen overlijden.
2004: Een bomaanslag gericht op Israëlische toeristen kost 34 mensen het leven

2005: (25 januari) Vreedzaam protest in Cairo eist een einde van het Mubarak tijdperk.

2005: Mensen overladen door een bomaanslag in ‘the Red Sea resort’ in Sharm al-Sheikh.

2006: Een bomaanslag in ‘the Red Sea resort’ in Dahab kost 20 mensen het leven.

2011 (februari): na jaren van protest, demonstraties en onrust, treedt President Mubarak af na 18 dagen van protest en geeft de macht aan het leger.

2011 (december): nieuwe regering onder leiding van premier Kamal al-Ganzouri treedt aan.

2012 (juni): Mohammed Morsi, lid van the Islamitische Broederschap wint de verkiezingen en wordt president.
2013 (juni) start revolutie

2013 (juli): Massale protesten waarin wordt opgeroepen tot de verdrijving van president Morsi.

2013 (juli): Militaire staatsgreep met Generaal Abdel Fattah el-Sisi als leider. Hij benoemt Adly Mansour als tijdelijke president.

Edit
Delete
Betrokken actoren
Bij een conflict zijn altijd meerdere actoren betrokken. Dit kunnen organisaties zijn zoals politieke partijen, regeringen van betrokken landen, rebellen groepen, of internationale organisaties zoals de Verenigde Naties. In sommige gevallen zelfs individuele personen, bijvoorbeeld de president van een land of een rebellenleider. Hieronder staan de verschillende actoren die een rol speelden in het conflict in Egypte en hun standpunten kort beschreven.

De Egyptische regering onder leiding van Mubarak

De regering van Egypte lijkt een seculiere staat te willen. Dit betekent dat de overheid zich niet bemoeit met godsdienstige zaken. Geestelijken mogen dus niet het land regeren. Hoewel de Egyptisch overheid seculier lijkt, is de overheid dat niet helemaal. Zo benoemt de overheid de leiders van Azhar, een Islamitische universiteit en bepalen zij de principes van de Sharia, de Islamitische wetgeving. Sommige oppositiegroepen botsen met de overheid omdat zij een Egyptische staat willen op basis van Islamitische grondslag. Deze oppositiegroepen worden door de overheid gezien als terroristen. De overheid vindt dat de terroristen de veiligheid van het land in gevaar brengen en daarom wordt er vaak met geweld tegen hen opgetreden.

De Islamitische Broederschap

De Islamitische Broederschap is een van de oppositiegroepen die worden gezien als terroristen door de regering. Sommige groepen binnen de Islamitische Broederschap vinden dat ze geweld mogen gebruiken om hun doen te bereiken. Hun doel is een staat maken op basis van Islamitische grondslagen. Niet alle groepen binnen de Islamitische Broederschap staan achter het gebruik van geweld om hun doel te bereiken. Het merendeel keurt het gebruik van geweld af en steunt een vreedzame wijze. De meeste leden van de Islamitische Broederschap zijn mensen uit hogere klassen en ambtenaren. Een belangrijk lid van de Islamitische Broederschap is Mohammed Morsi, wie tijdelijk de president van Egypte wordt.

Mohammed Morsi

Morsi is een Egyptische politicus en lid van de Islamitische Broederschap. In 2012 versloeg hij zijn tegenstander, Ahmed Shafik, met 52% van de stemmen en werd de eerste verkozen president van Egypte. Op 3 juli 2013 werd hij door het Egyptische leger afgezet.


Morsi aanhangers

De aanhangers van Morsi steunen zijn visie van een Islamitische staat. Na zijn afzetting, eisten zij de terugkeer van de afgezette president. Vele Morsi aanhangers zijn zelfs bereid hun leven hiervoor te geven. In een uitzending van Eretz Zen televisie op 4 juli 2013 worden Pro-Morsi aanhangers geïnterviewd. De eerste eerste spreker zegt bijvoorbeeld dat de aanhangers van Morsi vechtend zullen sterven. Ook vertelt hij dat zijn mede-Morsi hangers en hij zelfmoordaanslagen zullen plegen, gericht op hun vijanden.



Gama’a al Islamiyya en el-Jihad

Gamaá al Islamiyya en el-Jihad waren twee groepen binnen de Islamitische Broederschap, maar zij hebben zich afgescheiden. Gama’a al Islamiyya en el-Jihad willen geweld gebruiken om een staat op basis van Islamitische grondslagen te maken. De Gamaá groep heeft bijvoorbeeld president Sadat vermoord. De meeste leden zijn studenten en mensen uit de lagere middenklassen.


De jongeren van Egypte

De jongeren van Egypte leden onder het bewind van Mubarak. Er was slecht onderwijs en weinig kans op een baan. Ze raakten gefrustreerd en boos. Doordat ze veel vrije tijd hadden omdat er geen banen voor hen waren, investeerden zij hun tijd in protesten tegen de Egyptische regering.



Abdul Fatah el-Sisi

Ook wel bekend als generaal Sisi El-Sisi is een Egyptische politicus en militair. Hij is sinds 2012 opperbevelhebber van het Egyptische leger, voorzitter van de Opperste Raad en minister van Defensie. Samen met het leger zette hij president Morsi af.


Edit
Delete
Onderliggende structuren
De onderliggende structuren zijn de economische, politieke, sociale en religieuze oorzaken van een conflict. Hieronder wordt beschreven hoe deze verschillende oorzaken een rol spelen bij het conflict in Egypte. Deze factoren sluiten elkaar uiteraard niet uit, vaak zijn deze factoren afhankelijk van elkaar en beïnvloeden ze elkaar.

Politiek
De overheid van Mubarak was doordrenkt met corruptie. Dit was de voornaamste oorzaak van de revolutie van de bevolking van Egypte. De rijke elite van Egypte werd door de overheid van Mubarak gedwongen hem te ondersteunen. Dit zorgde ervoor dat er weinig politieke concurrentie was tegen Mubarak. De Islamitische Broederschap was, gedurende de tijd dat Mubarak de baas was, formeel verboden/verbannen. In de praktijk gebruikte Mubarak de Islamitische Broederschap om de zogenaamde seculiere en liberale oppositie te onderdrukken. Mubarak volgde een beleid waarin dingen zoals marteling en opsluiting vaak gebeurde. De Egyptische bevolking was verlamd door angst en frustratie. Uiteindelijk werd de angst en frustratie de voedingsbodem om de revolutie sterker te maken.


Economisch
Tijdens het bewind van Mubarak, werd de Egyptische economie lamgelegd. Er waren nauwelijks kansen voor werk in het land voor de jonge generatie. In combinatie met jaren van hoge inflatie en begrotingstekorten, werd de jonge bevolking steeds bozer, omdat ze geen kansen op succes kregen. De hoge inflatie ontstond door voedseltekorten. Het voedsel raakte op en het geld waarmee voedsel gekocht werd ook. In Azië steeg de vraag naar voedsel, waardoor de prijzen voor voedsel verhoogd werden.


Sociaal
Een van de belangrijke sociale oorzaken van de Egyptische revolutie was de grote kloof tussen de arme en de rijke mensen in Egypte. De economische ongelijkheid zorgde ervoor dat de samenhang in de maatschappij verslechterde. De algemene gezondheid van de bevolking verslechterde ook. In Egypte was er een enorme ongelijkheid in basisvoorzieningen, zoals in onderwijs en zorg. Het regime van Mubarak had intimidatie acties ingevoerd op de media en op universiteiten. De vrijheid van de media en op universiteiten werd zeer beperkt. Zo was er bijvoorbeeld een gecentraliseerde redactionele controle over de staatsmedia. Dit betekent dat alle staatsmedia gecontroleerd wordt door de overheid. De grootste kranten werden gecontroleerd door het regime van Mubarak en mensen van Mubarak’s regime kozen wie de editors mochten zijn. Mubarak had ook veel controle op cultureel en intellectueel gebied. Mensen die school volgden aan een staatsinstelling, werden door werkgevers niet aangenomen, omdat deze opleidingen werden gezien als slecht. Dit allemaal zorgde ervoor dat de vrijheid van meningsuiting en cultuur zwaar beperkt werd. De beperking van vrijheid van meningsuiting en het feit dat veel jonge Egyptenaren geen of weinig toegang hadden tot onderwijs, zorgde ervoor dat de jongeren in Egypte boos werden. Doordat er weinig banen waren, hadden de jongeren tijd om zich in te gaan zetten voor een zaak waarin ze sterk geloofden.


Religie
Het Egyptische autoritarisme was gedeeltelijk een reactie tegen de politieke Islam. Autoritarisme houdt in dat de leidende groep van een land, zoals Mubarak’s regime in Egypte, alle macht in handen heeft. Er is geen andere groep die de machthebbers controleert, dus beslissingen die genomen worden, kunnen niet aangevochten worden. Mensen worden onderdrukt en volgzaamheid wordt afgedwongen. Egyptische leiders zagen de politieke islam als een bedreiging van hun macht. De Islamitische Broederschap werd gezien als de meest luidruchtigste en extreme groep tegen het niet-godsdienstige, autoritaire bewind. Gedurende de jaren probeerden de Islamitische Broederschap en andere Islamisten te protesteren tegen het autoritaire bewind. Zo probeerden ze Egyptische leiders te vermoorden. De Egyptische overheid doodde enkele leiders van deze oppositie en zetten veel leden in de gevangenis. Mubarak liet mensen zonder uitleg oppakken en hield ze vast, zonder een kans op een uitweg.

Edit
Delete
Dynamiek

Naast de dieperliggende oorzaken zijn er ook ontwikkelingen die het conflict op korte of lange termijn beïnvloeden. Hiermee worden gebeurtenissen uit een conflict bedoeld, zoals opstanden en vredesonderhandelingen. Wanneer het conflict heviger wordt spreken we van escalatie. Zwakt het conflict af? Dan is er sprake van de-escalatie.


Escalerend
Politieke, sociale, religieuze en economische structuren leden uiteindelijk tot extreme frustratie en boosheid. Jaren van aanslagen en anti-Mubarak protesten leden in 2011 uiteindelijk, na 18 dagen protest op het Tahrir plein, tot het aftreden van Mubarak. De protesten in Tunesië en het plotseling vertrek van de Tunesische president Ben Ali, inspireerden de Egyptenaren om ook te gaan protesteren. Velen doden vallen tijdens de protesten omdat het bewind van Mubarak ze met geweld probeert te onderdrukken. Mubarak geeft de macht aan de raad van het leger, maar de bevolking is nog niet tevreden. Zij vinden dat de politieke verandering te langzaam gaan en blijven protesteren. Er blijven doden vallen door confrontaties tussen verschillende groepen. Veiligheidsgroepen slaan de demonstrerende mensen en breken hun tenten af. Demonstranten worden opgepakt en gemarteld. Sommige bronnen zeggen dat de sociale media, zoals Facebook, een belangrijke rol hebben gespeeld in de opstand in 2011. Nadat Wael Ghonim, een werknemer van Google, een foto op Facebook voorbij zag komen van een verminkt en bebloed gezicht van een Egyptische jongen, moest hij zijn frustratie kwijt. De jongen was door de Egyptische politie vermoord. Zijn naam was Khaled Mohamed Said. Ghonim begon een Facebook pagina en binnen een week waren meer dan 250.000 mensen lid geworden van zijn pagina. Dit leidde eerst tot vreedzame protesten en uiteindelijk tot de revolutie op het Tahrir plein in 2011.

  In 2012 wint de Islamitische Broederschap de eerste vrije presidentsverkiezingen en Morsi wordt president. Een dag voordat bekend werd dat Morsi president zou worden, probeerden de militairen nog de macht te grijpen. Er ontstaat een machtsstrijd tussen de seculieren, militairen en de Islamitische Broederschap onder leiding van Morsi. Leden van de overheid bestaan vooral uit Islamitische mensen terwijl de seculiere en liberalen mensen niet bij de overheid betrokken worden. Morsi benoemt Abdual Fattah el-Sisi als minister van Defensie. Het leger van Egypte treedt met de harde hand op en er vallen vaak doden. Schokkende beelden van politiegeweld tijdens protesten tegen de overheid dragen bij aan groeiende volkswoede tegen Morsi. Hij wordt beschuldigd van het niet geven om zijn tegenstanders.
Ondertussen ontstaan er spanningen over de grondwet. Morsi probeert de wet te veranderen zodat niemand het recht heeft om zijn besluiten uit te dagen. Na verzekerd te zijn van de definitieve grondwet in combinatie met hevige protest, besluit hij ervan te zien. De vergadering en over de grondwet worden gedomineerd door aanhangers van de Islam. Liberalen weigeren uit protest mee te werken aan het schrijven van het document. Dit zorgt ervoor dat in de conceptversie van de grondwet de rol van de Islam verhoogd wordt. Een ander gevolg is dat de vrijheid van meningsuiting verlaagd wordt. Openbare goedkeuring van de conceptversie van de grondwet leidt tot hevige protesten van seculiere oppositieleiders, vrouwengroepen en Christenen. Meer dan 100.000 mensen protesteren tegen de conceptversie van de grondwet. De protesten verspreiding zich over heel Egypte en worden versterkt door een hevig tekort aan brandstof en elektriciteit. Weer vallen er vele doden.

  In 2013 benoemt Morsi Islamitische bondgenoten als regionale leiders van 13 Egyptische gouverneurschappen, een soort van provincies. Een nieuwe protestgroep genaamd ‘Tamarod’, wat rebel betekent, begint een petitie waarin wordt opgeroepen tot nieuwe verkiezingen, massale demonstraties en het aftreden van Morsi. Rond juni 2013 zegt Tamarod dat al ruim 2 miljoen mensen de petitie getekend hebben. De minister van Defensie, el-Sisi, waarschuwt Morsi en zegt dat als de kloof tussen Morsi aanhangers en tegenstanders groter wordt, de militairen gedwongen zijn om in te grijpen. Miljoenen Egyptenaren protesteren op 30 juni. Ze eisen dat Morsi moet aftreden. In juli 2013 zijn er massademonstraties die roepen om het aftreden van Morsi. Honderdduizenden verzamelen zich wederom op het Tahrir plein om te protesteren tegen het vermeende machtsmisbruik van Morsi. Morsi en zijn Islamitische Broederschap wijzen het schema van nieuwe verkiezingsdata af. De militairen geven Morsi en zijn aanhangers 48 uur om de meningsverschillen op te lossen. Lukt dit hen niet, dan zorgen de militairen ervoor dat Morsi moet aftreden. De militairen verwijderen Morsi van zijn plek als president. El-Sisi wordt de tijdelijke nieuwe leider. Adly Mansour wordt door el-Sisi aangewezen als de nieuwe tijdelijke president. Honderden doden vallen wanneer de kampen van Morsi aanhangers worden aangevallen door de overheid. Als een gevolg hierop worden er ruim 40 kerken vernietigd. Mansour stelt een avondklok in. Als een reactie op acties van de Egyptische overheid, zegt president Obama van Amerika dat hij de stappen van de regering sterk veroordeelt, de tweejaarlijkse gezamenlijke militaire oefening stopzet, maar dat hij daarentegen wel 1300 miljoen dollar voor militaire hulp zal blijven geven. Een minister die verantwoordelijk was voor de aanval op de kampen van de Morsi aanhangers, overleeft een poging tot moord, uitgevoerd door een militaire Islamitische groep. De groep zegt dat er meer aanvallen van hen verwacht kunnen worden. Het kantoor van de president verlengt de noodtoestand vanwege de veiligheidssituatie. Hoewel dit wellicht extreem lijkt was Egypte onder leiding van Mubarak ruim 30 jaar in een noodtoestand.


De-escalerend
De militairen zorgen voor nieuwe verkiezingen in 2014. Het Hof verdenkt het Islamitische Broederschap van het uitvoeren van illegale activiteiten in Egypte en legt beslag op hun spullen. Een nieuwe wet beperkt publieke protesten en de overheid verklaart de Islamitische Broederschap als een terreurgroep. In januari 2014 stemmen de Egyptenaren in een referendum over een nieuwe grondwet. De nieuwe grondwet verbiedt politieke partijen gebaseerd op religie. Het is moeilijk om te zeggen welke kant Egypte op zal gaan. De komende tijd zal tekenend zijn voor de verdere toekomst van Egypte en haar bevolking. 

Edit
Delete
Actoren betrokken bij vredesinitiatieven
Vredesonderhandelingen kunnen door verschillende actoren worden opgezet zoals bijvoorbeeld de Verenigde Naties (VN) of de Afrikaanse Unie (AU). Hieronder lees je welke actoren betrokken zijn bij vredesinitiatieven.

In Egypte is niet alleen conflict en geweld. De demonstraties die leidden tot het afzetten van president Mubarak in 2011 waren bijvoorbeeld vreedzame en geweldloze protesten. Vele organisaties, waaronder Oxfam Novib, zijn onder de indruk van de bevolking van Egypte. De Egyptische revolutie van 2011 liet zien hoe mensen alleen met hun stem naar dingen zoals vrijheid en gerechtigheid kunnen streven, verenigd door het niet gebruiken van geweld. Het succes van de revolutie wat leidde tot het afzetten van Mubarak had een positief effect op  de samenleving. Een goed voorbeeld hiervan zijn de vakbonden. Tijdens het regime van Mubarak werden de vakbonden door een monopolie geregeerd. Sinds de opstand begonnen steeds meer mensen controle te krijgen over hun eigen leven. Terwijl er eerst maar 1 vakbond was, waren er 1.5 jaar na de opstand al ruim 800 vakbonden. Een ander voorbeeld is dat er steeds nieuwe politieke partijen opduiken en dat mensen kritiek blijven tegen uitingen van het voormalige regime.

  Na het afzetten van Morsi waren er ook enkele ontwikkelingsorganisaties die samen de aanvallen op de fundamentele mensenrechten in Egypte veroordeelden. Deze maatschappelijke groepen waren de ANND (Arab NGO Network for Development), CIVICUS (de globale maatschappelijke groepen alliantie) en SOLIDAR (een Europees netwerk voor sociale rechtvaardigheid). Deze organisaties riepen samen op tot het wijzigen van de wet die de vrijheid van vergadering beperken. Deze wet schendt volgens ANND en CIVICUS mensenrechten en legt beperkingen op het recht op vreedzame vergaderingen. Verder legt deze wet beperkingen op openbare demonstraties en het recht op vreedzaam protesteren, dingen die in Egypte veel verandering te weeg hebben gebracht. Verder riepen zij ook op tot het onmiddellijk laten vallen van de aanklachten tegen de vreedzame demonstranten en daarnaast veroordeelden de organisaties publiekelijk het overmatige gebruik van geweld tegen burgeractivisten en vreedzame demonstranten. Als laatste riepen zij op tot het onthouden van geweld tegen vreedzame demonstranten en activisten. Oxfam Novib en andere internationale organisaties hebben ook een bijdrage geleverd door internationale solidariteit. Hiermee steunen zijn de overgang naar een democratisch Egypte door een realistisch beeld te schetsen van Egypte, met al haar diversiteiten.


Edit
Delete
Links met Nederland
Nederland probeert op verschillende manieren bij te dragen aan vrede in de wereld. Zo ook in Egypte. Onder dit kopje vind je meer informatie over de belangrijke rol die Nederland heeft gespeeld in het conflict in Egypte.

Er zijn enkele links met Nederland. De ontwikkelingsorganisatie Artsen zonder Grenzen ondersteunt bijvoorbeeld netwerken van doctoren en ziekenhuizen. Hierbij is Artsen zonder Grenzen onpartijdig en ondersteunen zij medische voorzieningen aan allebei van de kanten van het conflict. Ook geven zijn training en houden bij wat de medische noden zijn en waar er een te kort aan medische hulp is.
  Er zijn ook negatieve connecties tussen Nederland en Egypte. Begin 2013 kwam er een nieuwsbericht over een Nederlandse journaliste die door een groep verkracht was op het Tahrir plein. Ze schijnt door 5 mannen verkracht te zijn en is uiteindelijk onder kritieke toestand in het ziekenhuis beland. Nederlandse bedrijven in Egypte moesten tijdens de onrust vaak gedwongen hun bedrijven sluiten. Vooral grote bedrijven zoals Shell sloten eerder hun bedrijven dan kleine en middelgrote bedrijven vanwege veiligheidsomstandigheden.
  In augustus 2013 bezocht minister Timmermans van Buitenlandse Zaken Egypte. Hij had onder andere overleg met de tijdelijke president Mansour, de vicepresident, de premier en de minister van Buitenlandse Zaken. Tevens had hij een ontmoeting met progressieve partijen van Egypte, waaronder de Islamitische Broederschap. Timmermans riep samen met de minister van Buitenlandse Zaken van Estland op tot het onmiddellijk stoppen van het geweld in Egypte.

Cijfers
Hoe zou je het conflict kunnen weergeven in cijfers? Soms kunnen cijfers de hevigheid van een conflict heel goed weergeven. In dit stuk vind je de belangrijkste cijfers over het conflict in Egypte....

Het is moeilijk aan te geven hoeveel doden en gewonden er zijn en hoeveel mensen zijn gevlucht, omdat het conflict nog steeds bezig is. Er vallen nog steeds doden en mensen raken nog steeds gewond. Het aantal doden kan geschat worden in de duizenden.


In 2011 was de werkloosheid volgens de Egyptische overheid 12 %, dit houdt in dat ongeveer 1 op de 9 mensen werkloos waren. 25% van de jongeren waren werkloos in 2011, 1 op de 4 jongeren hadden dus geen baan. Andere organisaties schatten het percentage hoger in.


25% van de totale bevolking, 1 op de 4 mensen, leefden onder de armoede grens in 2011 volgens de Egyptische overheid. Ook hier vermoeden andere organisaties dat het percentage van de bevolking dat onder de armoede grens leefden, vele malen groter was.


Tijdens de revolutie in 2011 op het Tahrir plein, waren er op de eerste dag al 50.000 mensen om te protesteren. Op dag 7 waren er al 100.000 mensen op het plein om te protesteren. Al Jazeera zei zelfs dat op 1 februari 2011, er 1 miljoen mensen op het plein waren. 


Bronnen
Hieronder vind je interessante links naar media en websites.

Bronnen:

Documentaire over de revolutie in 2011 

http://www.youtube.com/watch?v=ON8M24CEdYA


Uppsala Conflict Database

http://www.ucdp.uu.se/gpdatabase/gpcountry.php?id=50&regionSelect=10-Middle_East


Website met interestante foto’s over het conflict (de tekst is in het engels)

http://www.globalpost.com/dispatch/news/regions/middle-east/egypt/130823/world-protests-egypt-sisi-morsi-muslim-brotherhood 


Filmpje van het Tahrir plein nadat preident Morsi was afgezet

http://www.youtube.com/watch?v=kT6OXMYTQIY