Conflicten Teller nl

  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtsstrijd
  • Dit heeft nog niet geleid tot geweld of de spanningen gaan niet langer met geweld gepaard
  • Het conflict speelt nu, of niet langer dan een jaar geleden
  • Er is gewapende strijd om de macht over (een deel van) het land
  • Bij de strijd is minstens één regeringsleger en één andere gewapende groepering betrokken
  • Er is gewapende strijd geweest tussen gewapende groepen met meer dan 25 doden per jaar.
  • Er is nu geen grootschalige gewapende strijd meer, er is een vredesakkoord, staakt-het-vuren of het conflict is slapend
  • Er vallen (relatief) weinig doden door de strijd; minder dan 25 per jaar.
  • De oorzaken van het conflict zijn nog niet echt weggenomen.
  • Er kan opnieuw gewapende strijd uitbreken.
  • Er is sprake van grote politieke tegenstellingen, spanningen en/of machtstrijd.
  • Het conflict valt niet onder de bovenstaande 3 definities, maar is belangrijk genoeg om onder de aandacht te worden gebracht.
  • Bij dit conflict zijn filmpjes en/of teksten beschikbaar waarin de persoonlijke verhalen achter het conflict verteld worden.
  • KIik op de vertellerknop hierboven om de popup met de filmpjes te openen.

Aantal conflicten
in de wereld

Sudan en Zuid-Sudan

Annemarie Kars

Inleiding

Sudan is meer dan twintig jaar geteisterd door een conflict tussen het islamitische noorden en het voornamelijk christelijke zuiden. Daarnaast vonden er in 2004 in de Sudanese regio Darfur grove schendingen van de mensenrechten plaats waarbij de Janjaweed, Arabische opstandelingen gesteund door de regering in het noorden, streden tegen Afrikaanse opstandelingen. Ondanks de opdeling per juli 2011 blijft het risico op (gewelddadige) conflicten aanwezig, met name in de grensregio’s Abyei en Zuid-Kordofan, het gebied rond de Blauwe Nijl en Darfur. In Zuid-Kordofan en Abyei zijn recent opnieuw gevechten uitgebroken tussen de Sudanese regering en diverse rebellengroepen.

Edit
Delete
Betrokken partijen

Het Noord-Zuid conflict:

- De Sudanese regering (waaronder de NCP/NIF)

- De SPLA

Darfur:

- De Sudanese regering

- De SLM/A

- De JEM

- De Arabische militie Janjaweed

- De internationale gemeenschap via de VN en de Afrikaanse Unie

Grensregio’s (Zuid-Kordofan, Abyei):

- Diverse (o.a. SPLM-Noord, JEM)

- De Sudanese regering

- De internationale gemeenschap via de VN

Edit
Delete
Het conflict

In 1898 is Sudan gekoloniseerd door Groot-Brittannië en Egypte (wat eigenlijk ook door Groot-Brittannië bestuurd werd). De Britten deelden het land – om het beter te kunnen besturen – in tweeën; een noordelijk en zuidelijk deel. In het noorden woonden voornamelijk Moslims en in het zuiden vooral Afrikanen (waarvan een groot deel geïntroduceerd werd met het Christendom). De Britten hielden het noorden en zuiden zoveel mogelijk gescheiden van elkaar.


In 1954 sloten Egypte en Groot-Brittannië een overeenkomst die erin voorzag dat Sudan in 1956 onafhankelijk zou worden. In 1955 brak er echter een burgeroorlog uit tussen het noorden en het zuiden. Noord- en Zuid-Sudan waren door Brits beleid decennialang van elkaar geïsoleerd geweest en in het zuiden bestond de vrees dat na de onafhankelijkheid het noorden die nieuwe staat zou domineren. 


Eerste Sudanese burgeroorlog

Tijdens de burgeroorlog worden veel noordelijke bestuurders die in het zuiden werkzaam zijn vermoord. Ook vinden er verschillende machtswisselingen plaats. Ismail al-Azhar wordt in Khartoum de eerste premier van Sudan.Onder andere door economische problemen wordt zijn regering in 1958 afgezet door een staatsgreep van Generaal Ibrahim Abboud. Het militaire regime van Abboud lost de economische problemen van Sudan op, maar vooral voor het noordelijke deel van Sudan. Ook gaat hij door met de islamisering van de staat. Hier komen vooral in het zuiden veel protesten tegen. In 1964 leiden deze protesten tot demonstraties in Khartoum, waardoor Abboud moet aftreden. De tijdelijke regering die op zijn regime volgt bestaat toch ook vooral uit Arabische moslims. Zij zorgen in 1968 voor de eerste islamitisch georiënteerde grondwet van Sudan. In 1969 pleegt Kolonel Nimeiry een staatsgreep. Met een korte onderbreking in 1971 zal hij tot 1985 aan de macht blijven. In 1971 verenigt Joseph Lagu de verschillende zuidelijke rebellengroepen in de Southern Sudan Liberation Movement (SSLM). Nimeiry zoekt contact met Lagu om de burgeroorlog te beëindigen. In 1972 bereiken de twee in Addis Abeba, de hoofdstad van buurland Ethiopië, een vredesovereenkomst. Hoewel niet alle zuiderlingen het hier mee eens zijn, de onafhankelijkheid van Zuid-Sudan is immers niet bereikt, wordt hier besloten om het vechten te stoppen.



Tweede Sudanese burgeroorlog

In 1978 werd er olie in het zuiden van Sudan ontdekt. Na de ontdekking van de olie ontstond er onduidelijkheid over waar de grens tussen Noord- en Zuid-Sudan precies liep en voor wie de olieopbrengsten zouden zijn, waardoor de twee delen weer op gespannen voet met elkaar kwamen te staan. In 1983 leidde dat opnieuw tot een burgeroorlog. De toenmalige president – die zetelde in Khartoem, in het noorden van Sudan – besloot de Sharia (de islamitische wetgeving) in te voeren voor heel Sudan, ook in het grotendeels christelijke zuiden. Het zuiden kwam hiertegen in opstand en door Zuid-Sudanese soldaten werd de SPLA (Sudanese People Liberation Army) opgericht om te strijden tegen de regering in het noorden. Dit wordt over het algemeen als de directe aanleiding van het huidige conflict gezien. De onduidelijkheid over voor wie de olieopbrengsten zijn wordt meestal genoemd als onderliggende oorzaak.

In 1989 pleegde legerkolonel Omar al-Bashir een militaire coup en benoemde zichzelf tot president van Sudan. Onder zijn leiderschap werden alle politieke partijen verboden. Al-Bashir sloot vervolgens een alliantie met de gewapende beweging NIF (National Islamic Front) en voerde definitief de Sharia in als wetgeving in heel Sudan. Het conflict tussen het noorden en zuiden intensiveerde toen al-Bashir een grote troepenmacht richting het zuiden stuurde. Het Sudanese leger wist het zuiden voor het grootste gedeelte te veroveren, maar de SPLA zocht steun bij meerdere Westerse landen met het argument dat de regering uit het noorden de Islam probeerde op te dringen aan het christelijke zuiden. De regering in Khartoum kreeg op diens beurt steun van Rusland (via de levering van helikopters en wapens).

In de jaren ’90 verslechterde de situatie in Sudan enorm. Door het conflict tussen de regering en de SPLA werden vele dorpen vernietigd en ontstonden er enorme vluchtelingenstromen. Ook de economie leed onder het conflict, met voedseltekorten (en dus hongersnood) als gevolg, evenals een groot tekort aan gezondheidzorg en onderwijs. In 1996 veranderde al-Bashir Sudan in een eenpartijstaat en richtte hij de NCP (National Congress Party) op – in feite het politieke gezicht van de NIF - die zowel de regering als het parlement vormde. Leiders van de NCP nodigden in deze periode verschillende islamitische fundamentalistische groeperingen uit om naar Sudan te komen.

Vanaf 2003 hebben er onder internationale begeleiding gesprekken tussen de SPLA en de regering in Khartoum plaatsgevonden die in 2005 resulteerden in de Comprehensive Peace Agreement (CPA). In dit vredesakkoord werd het zesjarige zelfbestuur van Zuid-Sudan en het referendum over onafhankelijkheid afgesproken, die juli 2011resulteerden in een onafhankelijke staat Zuid-Sudan. SPLM-leider Salva Kiir Mayardit is de eerste president van Zuid-Sudan. De regering zetelt in de hoofdstad Juba.



In april 2010 zijn er in Sudan voor het eerst in 24 jaar verkiezingen gehouden. De verkiezingen maakten deel uit van het CPA uit 2005. Alle Sudanezen konden stemmen voor het nationale parlement, op de nationale president, gouverneurs, parlementen van deelstaten en gemeenteraden. De verkiezingen werden door verschillende oppositiepartijen, zoals de SPLM (de politieke vertegenwoordiging van de SPLA) geboycot, omdat er de vrees was dat de verkiezingen oneerlijk zouden verlopen. Bij de verkiezingen kwam de huidige president al-Bashir als winnaar uit de bus. Na afloop van de verkiezingen gaven Westerse waarnemers aan dat er onder andere was gefraudeerd met stemmen en dat er gebruik gemaakt was van intimidatie. Ondanks deze kritieken, is de uitslag door alle betrokken partijen geaccepteerd. al-Bashir is eind mei opnieuw geïnstalleerd als president van Sudan.



Conflict in Darfur

Op het moment dat de eerste vredesonderhandelingen over conflict tussen het noorden en zuiden plaatsvonden, ontstond er grote onrusten in de westelijke regio Darfur. Meerdere stammen in deze regio waren van mening dat de regering van Sudan de regio economisch sterk benadeeld had en kwamen daarom in opstand. In 2003 braken er zware gevechten uit tussen verschillende Afrikaanse rebellenbewegingen (zoals de JEM en de SLM/A) en de regering. De regering steunde in dit conflict de Arabische Janjaweed militie, die door de plaatselijke gouverneur aangewezen was om orde op zaken te stellen in de regio. Alle partijen die bij dit conflict betrokken waren hebben zich schuldig gemaakt aan grove schendingen van de mensenrechten en in 2004 stelde de Verenigde Staten dat er in Darfur sprake was van een genocide, omdat voornamelijk de Janjaweed zich schuldig hadden gemaakt aan etnische zuiveringen waarbij vooral de Afrikaanse bevolkingsgroepen het slachtoffer waren.

In 2006 is er door de SLM/A en de Janjaweed een vredesakkoord ondertekend, maar de gewelddadigheden in de regio zijn daarna niet opgehouden. Sinds 2007 is er een gezamenlijke vredesmissie van de Afrikaanse Unie en de VN (UNAMID) in Darfur actief om stabiliteit in de regio terug te brengen. Daar is UNAMID vooralsnog niet in geslaagd.

De genocide in Darfur behoort tot een van de ergste crises uit de geschiedenis. In mei 2010 heeft het Internationaal Strafhof (ICC) - dat de genocide onderzoekt - bij de VN Veiligheidsraad aangegeven dat Sudan niet voldoende meewerkt met het Strafhof. Ook het ICC heeft bekend gemaakt dat Sudan niet meewerkt aan de arrestatie van verschillende individuen die een grote rol gespeeld hebben bij de genocide in Darfur in 2004. Ook de huidige president van Sudan al-Bashir staat op de arrestatielijst van het ICC.

In Darfur vinden er nog steeds regelmatig gewelddadigheden tussen het Sudanese leger, de Janjaweed en de JEM plaats en op de grens tussen Noord- en Zuid-Sudan breken er soms gevechten uit tussen het noordelijke leger en de SPLA. De gezamenlijke troepenmacht van de VN en de Afrikaanse Unie (UNAMID) lukt het niet om in Darfur de rust te bewaren.


Conflict grensgebieden

In de CPA is voor de grensgebieden Abyei, Zuid-Kordofan en Blue Nile een apart protocol afgesproken. Het voorzag in een apart referendum voor Abyei over de keuze om tot het noorden of Zuid-Sudan te behoren, maar door weerstand van de Sudanese regering is dat referendum nooit gehouden. Over de toekomst van Abyei moeten Zuid-Sudan en Sudan dus nog tot een akkoord komen. Momenteel behoort Abyei nog tot het noorden, maar de nieuwe Zuid-Sudanese president Kiir heeft recent gezegd dat de regio eigenlijk aan Zuid-Sudan toebehoort. Zuid-Kordofan en de Blue Nile zijn onbetwiste Noord-Sudanese staten, maar worden bevolkt door het Nubavolk waaronder veel loyaliteit aan het zuiden bestaat. In het CPA is afgesproken dat in deze gebieden ‘popular consultations’ gehouden zouden worden over de relatie van deze gebieden tot Khartoum en de toepassing van het CPA, maar dat is tot op heden nog niet gebeurd.

In mei 2011 zijn wel, zoals afgesproken in het CPA, verkiezingen gehouden en is - ondanks berichten van verkiezingsmanipulatie - de huidige gouverneur Achmed Harun herkozen. Harun is net als al-Bashir door het ICC aangeklaagd voor misdaden gepleegd in Darfur. Op 21 mei viel het Noord-Sudanese leger de betwiste regio Abyei binnen. Een paar dagen later begon Khartoum met de opbouw van troepen in Zuid-Kordofan en Blue Nile. Volgens waarnemers zijn de recente militaire activiteiten in de regio onderdeel van de onderhandelingsstrategie van de Sudanese regering om olie-inkomsten veilig te stellen. Momenteel bestaat circa 98% van de overheidsinkomsten van Zuid-Sudan uit opbrengsten uit olie, in het noorden gaat het om ongeveer de helft van de olie-inkomsten. De VN-Veiligheidsraad heeft 15 juli 2011 haar zorgen uitgesproken over het geweld en opgeroepen tot een staakt-het-vuren.


Zuid Kordofan

Eind juni 2011 zijn opnieuw gevechten uitgebroken in de regio Zuid-Kordofan, waarin het Nubagebergte ligt, tussen opstandelingen die loyaal zijn aan het zuiden en het Sudanese leger. Omdat het gebied afgesloten is door het Sudanese leger is weinig bekend over de situatie in het gebied. Volgens de VN is sprake van veel gewonden door bombardementen door het Sudanese leger. De berichten variëren van tientallen tot honderden doden die zouden zijn gevallen. De Sudanese regering zegt in Zuid-Kordofan met militairen aanwezig te zijn om rebellen te ontwapenen. De grotendeels uit Nuba bestaande bevolking en de milities streven naar politieke hervormingen en meer autonomie, maar worden daarin tegengewerkt door de regering. SPLM-leider Malik Agar waarschuwt dat het conflict zich zou kunnen uitbreiden naar de Blue Nile en verder.


Abiyei

Begin 2011 is ook opnieuw gevochten in de betwiste en olierijke grensregio Abyei. Sinds 2009 kent Abyei nieuwe grenzen die het gebied een stuk kleiner hebben gemaakt, waar vrijwel alle betrokken partijen zich in kunnen vinden. Alleen de noordelijke, nomadische stam van de Misseriya is tegen - ondanks rechten die de Misseriya kregen om kuddes te laten grazen - omdat de grenswijziging hen vruchtbaar land zou ontnemen. Zij trekken in droge seizoenen de streek binnen. De partij van al-Bashir, de NCP, heeft zich achter de Misseriya geschaard. In mei is het Sudanese leger het gebied binnen getrokken om naar eigen zeggen Zuid-Sudanese troepen te verwijderen. In juni hebben het zuiden en noorden een overeenkomst ondertekend waarin staat dat alle militairen het gebied dienen te verlaten en dat er een VN-vredesmacht ingezet mag worden.



Edit
Delete
Stand van zaken augustus 2011

Zuid-Sudan is op 9 juli 2011 op vreedzame manier onafhankelijk geworden. Hoewel over de legitimiteit van de Zuid-Sudanese onafhankelijkheid geen twijfel bestaat tussen Zuid-Sudan en Sudan, zijn de twee landen het over veel zaken nog niet eens. Zo is er nog geen definitieve overeenstemming over de verdeling van de inkomsten uit olie, de verdeling van de 28 miljard euro staatsschuld en het grensverloop.


Vlak voor de onafhankelijkheid zijn beide landen overeengekomen dat langs de huidige grens een bufferzone wordt ingesteld en dat alle militairen zich terugtrekken tot tenminste 10 kilometer van de grens. Over de controle over de provincie Abyei is echter nog geen akkoord bereikt.

Het is mogelijk dat de twee regeringen op korte termijn een akkoord bereiken, maar de situatie kan ook tot nieuwe conflicten leiden. De olie vormt voor beide partijen een onmisbare bron van inkomsten. De olievelden bevinden zich in Zuid-Sudan maar de pijpleidingen en olie-infrastructuur zijn grotendeels gevestigd in Noord-Sudan. Het zuiden kan de olie vooralsnog dus alleen via het noorden exporteren. Wanneer er geen overeenkomst komt, kan er een gespannen verhouding ontstaan die leidt tot hernieuwd geweld tegen, wordt door sommigen verwacht, met name Zuid-Sudanezen of sympathisanten van de SPLM die in Noord-Sudan verblijven, zoals in het Nuba-gebergte, Zuid-kordofan en Darfur. Naar schatting bevinden circa een miljoen Zuid-Sudanezen zich momenteel nog in het Noorden.

Er zijn nog andere kwesties die een vreedzame toekomst voor Zuid-Sudan en Sudan in de weg kunnen staan.

Na de onafhankelijkheid heeft Zuid-Sudan aangekondigd dat het binnenkort de Zuid-Sudanese pond als munteenheid in zal voeren. Dit terwijl er nog bijna twee miljard Sudanese ponden (ter waarde van circa 530 miljoen euro) in het zuiden in omloop zijn. Al-Bashir heeft daarop aangekondigd dat ook Sudan de Sudanese pond gaat vervangen met een nieuwe munt. Daardoor is nu onduidelijk hoe Zuid-Sudan de tegenwaarde terug moet krijgen van de twee miljard aan Sudanese ponden, als die munt in Noord-Sudan niet meer geldig is. Analisten achten het daarom van groot belang dat Zuid-Sudan en Sudan de lancering van hun nieuwe munten coördineren om nieuwe conflicten te voorkomen.

Sommige zien een groter risico op interne conflicten tussen bevolkingsgroepen in Zuid-Sudan, dan op verdere escalatie van de conflicten in de grensregio, door de veelheid aan stammen en een hoge omloop van wapens. De meeste Zuid-Sudanezen zijn in de eerste plaats loyaal aan stamhoofden en niet aan de SPLM. De regerende partij SPLM bestaat grotendeels uit leden van de Dinka, de stam waartoe president Kiir behoort. Waarnemers waarschuwen ervoor dat het van belang is dat de SPLM een goed functionerend democratisch systeem opzet dat open staat voor oppositiepartijen en dat een een-partijregering, tribaalgeorienteerde politiek voorkomen dient te worden. Bij onderhandelingen over een interim grondwet zijn meerdere oppositiepartijen inmiddels uit de onderhandelingen gestapt omdat zij zich niet gehoord voelen.

Verder bestaan er zorgen over een achterblijvende economische ontwikkeling van Zuid-Sudan. Het land beschikt over veel natuurlijke hulpbronnen en ligt in een zeer vruchtbaar gebied, maar door een slechte kwaliteit van bestuur door onder meer een matig geschoold ambtenarenapparaat zou Zuid-Sudan zich tot een zogenaamde ‘falende staat’ kunnen ontwikkelen.


Edit
Delete
Cijfers

Tussen 1983 en 2005 hebben zo’n 1.9 miljoen mensen hun leven verloren tijdens het conflict tussen Noord- en Zuid-Sudan. Meer dan vier miljoen Zuid-Sudanezen hebben moeten vluchten voor het geweld. Ongeveer 500.000 Sudanezen hebben Sudan definitief ontvlucht en leven nu in diaspora in verschillende (buur)landen. In het conflict in Darfur zijn er ongeveer 300.000 mensen om het leven gekomen, en zijn er volgens de VN bijna 3 miljoen mensen ontheemd geraakt.


Volgens de VN zijn in 2011 in Zuid-Sudan al zeker 2368 burgers omgekomen bij geweld tussen stammen of bij strijd van opstandelingen. Daarmee is 2011 tot nu toe het meest gewelddadige jaar voor Zuid-Sudan sinds de ondertekening van het CPA in 2005. Volgens de VN zijn als gevolg van het recente geweld in Abyei zeker 110.000 mensen op de vlucht geslagen. Zeker 73.000 mensen zouden Zuid-Kordofan zijn ontvlucht sinds de hernieuwde gevechten, aldus de VN.




Edit
Delete
Vredesproces en wederopbouw

De internationale gemeenschap is zowel via de VN als de Afrikaanse Unie betrokken bij het conflict in Sudan. De VN is op dit moment met drie vredesmissies actief; de missie UNMIS, die de uitvoering van de CPA in de gaten houdt, de UNAMID missie, de gezamenlijke missie met de Afrikaanse Unie die de rust in Darfur moet bewaren en de recent ingestelde UNISFA-missie, die vrede in Abyei moet bevorderen. In juli zijn 4 Ethiopische UNISFA-militairen omgekomen door een landmijn.


Eind juni heeft de VN-Veiligheidsraad unaniem ingestemd met de inzet van een vredesmacht van 4200 Ethiopische militairen in Abyei. De missie zal in eerste instantie zes maanden duren. Inzake UNMIS heeft de Veiligheidsraad 8 juli 2011 besloten om 7000 militairen en 900 agenten naar Zuid-Sudan te sturen om de autoriteiten te helpen bij het voorkomen van geweld. De UNAMID missie slaagt er helaas niet goed in om de rust in Darfur te bewaren, en het komt regelmatig voor dat troepen van de missie overvallen worden door milities die actief zijn in Darfur.

Bij de voorloper van de UNMIS missie, de UNAMID missie, had de Nederlandse oud-minister van Ontwikkelingssamenwerking Jan Pronk de leiding en was hij de Speciale VN Gezant voor Sudan. Echter, in 2006 werd hij vanwege zijn kritiek op de Sudanese regering tot een ‘persona non grata’ verklaard en sindsdien is hij niet meer welkom in Sudan. In de huidige UNMIS missie zijn ook Nederlandse militairen actief.

Naast deze intergouvernementele organisaties zijn er ook meerdere non-gouvernementele organisaties actief in dit gebied zoals Oxfam Novib, Save the Children en ICCO.

Edit
Delete
Betrokkenheid vrouwen bij het conflict

Voordat de burgeroorlog in 1983 in Sudan uitbrak, waren Sudanese vrouwen een van de meeste geëmancipeerde en moderne vrouwen in Afrika. Door de invoering van de Sharia in het noorden raakten zeer veel vrouwen hun (goede) baan kwijt en is hun rechtspositie de afgelopen jaren sterk verslechterd. Vrouwenbesnijdenis komt tegenwoordig veel voor in Sudan.


In de conflicten tussen Noord- en Zuid-Sudan en in Darfur zijn vrouwen veelal het slachtoffer. Door de slechte gezondheidszorg ligt de vrouwensterfte in Sudan vrij hoog. Ook leven veel vrouwen door het conflict in armoede en veel vrouwen leven gedwongen in vluchtelingenkampen. In de oorlog werden veel vrouwen verkracht.

Toch zijn vrouwen niet alleen het slachtoffer van de gewelddadigheden en de politieke situatie in Sudan. Door het conflict tussen het noorden en het zuiden van Sudan hebben veel vrouwen de taken van hun mannen (die meevochten in het conflict) moeten overnemen. Deze vrouwen weten bedrijven en zelfs hele dorpen te leiden. Ook zijn er de afgelopen paar jaar steeds meer vrouwenorganisaties in Sudan ontstaan die opkomen voor de rechten van de vrouw, en die een bijdrage proberen te leveren aan een vreedzame oplossing van het conflict (bijvoorbeeld de Women’s Union).

Ondanks enige verbeteringen op het gebied van economie en onderwijs sinds de ondertekening van het CPA blijft de kans dat een Sudanees meisje sterft bij geboorte nog altijd groter dan de kans dat ze leert schrijven en lezen.


Edit
Delete
Betrokkenheid kinderen bij het conflict

Door de oorlog groeide een hele generatie kinderen op in hachelijke omstandigheden. Doordat er in het zuiden door het gewelddadige conflict bijna niets aan scholing of de gezondheidszorg gedaan is, is daar een hele generatie aan kinderen opgegroeid die bijna geen kans op een fatsoenlijke opleiding en/of baan.


Deze generatie wordt ook wel de ‘lost generation’ genoemd. Ook nu nog leven kinderen in een onstabiele situatie. Het onderwijs en de gezondheidszorg zijn nog steeds onderontwikkeld en zowel het zuiden van Soedan als Darfur zijn onveilige regio’s. Veel kinderen zijn de afgelopen jaren één of beide ouders kwijtgeraakt.

Tijdens de oorlog hebben meerdere gewapende partijen gebruik gemaakt van kindsoldaten. Kinderen werden uit vluchtelingenkampen ontvoerd of actief gerekruteerd. Na de ondertekening van het vredesakkoord in 2005 zijn er volgens UNICEF zo’n 15.000 kindsoldaten ontwapend en weer naar hun leefgebieden teruggekeerd. Op dit moment zijn er nog ongeveer 2.500 kindsoldaten actief bij de SPLA. De SPLA heeft inmiddels toegezegd deze kinderen vrij te laten.

NGO’s die in Sudan actief zijn proberen kinderen vooral te helpen ze een beschermende omgeving te bieden. Ook zijn er veel programma’s die zich richten op de re-integratie van voormalig kindsoldaten in de Sudanese samenleving.


Edit
Delete
Links en downloads
Hier vind je links naar interessante websites en artikelen over dit conflict.

Media

BBC Landenprofiel Sudan

BBC Landenprofiel Zuid-Sudan

The Economist

New York Times

http://topics.nytimes.com/top/news/international/countriesandterritories/sudan/index.html


Websites

International Crisis Group

http://www.crisisgroup.org/en/regions/africa/horn-of-africa.aspx

IKV Pax Christi

http://www.ikvpaxchristi.nl/conflictgebieden_afrika_soedan.htm

Verenigde Naties

www.unsudanig.org/new_gateway